قابليت انتساب ادله الكترونيك

در هزاره سوم تقريباً هيچ امري باقي نمانده كه به طور مستقيم يا با واسطه به فناوري‌هاي نوين اطلاعاتي و ارتباطي، وابسته نباشد. به منظور ايمن‌سازي و اطمينان در تشخيص اصالت امضاي الكترونيك، همچنين اثبات رابطه انتساب بين اصل‌ساز و داده‌پيام، متخصصين علوم رايانه‌اي دست به ابداع دو فن در اين رشته زده‌اند: اولي، رمزنگاري متقارن يا سايمتريك كه داراي كليد واحد تا حدودي اطمينان‌بخش است و امضاي الكترونيك با اين شيوه قابليت انتساب به صادركننده را دارد؛ دومي، رمزنگاري به شيوه نامتقارن است كه از يك الگوريتم براي ايجاد دو كليد رياضي مرتبط و مكمل استفاده مي‌شود. اين نوع رمزنگاري، سطح مطلوب‌تري از امنيت را برخوردار بوده، احتمال جعل و تحريف در آن وجود ندارد و از حيث قابليت انتساب به صادركننده اطمينان‌بخش‌تر است.به لحاظ قابليت انتساب در ادله الكترونيك، ضمن بررسي مفهوم امضاي الكترونيك، آن را به دو نوع امضاي الكترونيكي ساده و مطمئن تقسيم نموده است. امضاي الكترونيكي ساده همانند امضاي مندرج در اسناد عادي قابل انكار و ترديد است اما امضاي الكترونيكي مطمئن مانند سند رسمي صرفاً از قابليت ادعاي جعل برخوردار است و هر دو با رعايت شرايط، اصول و قواعدي قابل انتساب به اصل‌ساز هستند.