بازشناسي ساختارمند دانش و ارائه الگويي براي توليد و ترسيم آن در علوم اسلامي

يكي از مباحث كاربردي در علم‌شناسي، ساختارشناسي علم است. بحث‌هايي مانند: اجزاء العلوم، احصاء العلوم، تقاسيم العلوم، رئوس ثمانيه، طبقات علوم و... نشان‌ آن است‌ كه اين موضوع‌ نزد انديشوران مسلمان نيز اهميت فراواني داشته است و در سده‌هاي اخير، به‌تدريج رويكردهاي ساختارشناسانه در حوزه علم‌شناسي، رواج و توسعه بيشتري يافته است. ساختار‌شناسي دانش از زاويه اجزاي متن و عناصر دروني علم، با توجه به نقشه‌‌ ذهني‌اي كه به دست مي‌دهد، براي فهم، يادگيري، بررسي و پالايش، دسته‌بنديِ گزاره‌ها و ايده‌ها، روش‌شناسي و مطالعه نظام‌مند و توليد علم به كار‌ مي‌آيد و چون زيرشاخه‌هاي دانش را به ‌شكلي ساخت‌يافته تجسم مي‌بخشد، به روش‌شناسي نظام ‌آموزش و طرح درس و طراحي پژوهش‌ها و پروژه‌هاي علميكاربردي كمك مي‌كند. اين نوشتار مي‌كوشد از زاويه نظام‌بخشي به اجزا و عناصر دروني علم، نگرش ساختارمند به دانش را بازشناسد و الگويي براي توليد و ترسيم آن در بستر علوم اسلامي ارائه‌ دهد.