مقايسۀ افسردگي و اضطراب در دانش‌آموزان ابتدايي آهسته‌گام، نابينا، ناشنوا و كم‌توان جسمي حركتي

اين پژوهش با هدف مقايسۀ افسردگي و اضطراب دانش‌آموزان ابتدايي آهسته‌گام، نابينا، ناشنوا و كم‌توان جسمي حركتي انجام شد. اين مطالعه از نوع مطالعات عليمقايسه‌‍اي بود. جامعۀ آماري اين پژوهش همۀ دانش‌آموزان ابتدايي آهسته‌گام، نابينا، ناشنوا و كم‌توان  جسمي حركتي شهرستان اروميه در سال تحصيلي 96-1395 بودند. از ميان آن‌ها 26 نابينا، 34 ناشنوا، 39 كم‌توان جسمي حركتي و 40 آهسته‌گام با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. مادر همۀ دانش‌آموزان مقياس اضطراب، افسردگي و خلق (ايسبنسن و همكاران، 2003) را دربارۀ فرزندان خود تكميل كردند. داده‌ها با روش‌هاي تحليل واريانس چندمتغيري و آزمون تعقيبي LSD تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد ميانگين افسردگي گروه‌هاي آهسته‌گام و كم‌توان  جسمي حركتي به‌طور معناداري بيشتر از گروه‌هاي نابينا و ناشنوا بود، اما بين ميانگين افسردگي گروه آهسته‌گام با گروه كم‌توان  جسمي حركتي و گروه نابينا با گروه ناشنوا تفاوت معناداري وجود نداشت. همچنين ميانگين اضطراب گروه آهسته‌گام به‌طور معناداري بيشتر از گروه‌هاي كم‌توان جسمي حركتي و نابينا بود، اما بين ميانگين اضطراب گروه‌هاي آهسته‌گام و ناشنوا تفاوت معناداري وجود نداشت. ميانگين اضطراب گروه كم‌توان جسمي حركتي به‌طور معناداري كم‌تر از گروه ناشنوا بود، اما بين ميانگين اضطراب گروه‌هاي كم‌توان جسمي حركتي و نابينا تفاوت معناداري وجود نداشت. علاوه بر آن بين ميانگين افسردگي و اضطراب گروه‌هاي نابينا و ناشنوا تفاوت معناداري وجود نداشت (0.05≥P). با توجه به نتايج دانش‌آموزان آهسته‌گام و كم‌توان  جسمي حركتي در مقايسه با دانش‌آموزان نابينا و ناشنوا نياز به خدمات روان‌شناختي بيشتري به‌ويژه در زمينۀ برنامه‌هاي كاهش علائم افسردگي و اضطراب دارند. بنابراين، مشاوران مدارس به معلمان درباره تفاوت دانش‌آموزان آگاهي‌هاي لازم را ارائه دهند و در فرصت‌هاي مناسب از طريق كارگاه‌هاي آموزشي اقدام به كاهش علائم افسردگي و اضطراب دانش‌آموزان كنند.