تنوع و فراواني انگل‌هاي گوارشي مرغان بومي (Gallus domesticus) در دو اقليم استان اصفهان

با افزايش پرورش مرغان‌بومي به دلايل توليد پروتيين‌ارزان، خوداتكا‌يي، اشتغالزا‌يي روستايي ومقاومت نسبي بيشتر به تنش‌ها، توجه به مسائل بهداشتي آنها بيش از پيش لازم است؛ لذا به منظور بررسي و مقايسه انگل‌هاي گوارشي مرغان بومي (Gallus domesticus) در دو اقليم سردمرطوب و گرمخشك استان اصفهان، تعداد 900 قطعه جوجه بومي50-45 روزه در60 خانوار روستايي توزيع و بمدت يكسال نگهداري شد؛ براي آزمون‌هاي EPG و OPG در هفته‌هاي 8، 32 و 56 نمونه‌هاي مدفوعي جمع‌آوري و در پايان نيز يك قطعه مرغ و يك قطعه خروس در هر خانوار كالبدگشايي و انگل‌هاي دستگاه گوارش آنها بررسي شد؛ طبق نتايج ميزان آلودگي با افزايش سن و ميزان رطوبت، افزايش داشت؛ ميزان و گونه نماتودها به ترتيب شامل آسكاريديا گالي(A. galli) (33%)، هتراكيس گاليناروم (H. gallinarum) (18%)، اكواريا اسپيراليس(A. spirailis) (7.5%)، كاپي لاريا آناتيس (C. anatis) (7.5%)، كيلوسپيرورا هامولوزا (C. hamulosa) (3.75%) و تريكوسترونژيلوس تنوئيس (T. tenouous) (3.5%) بود. ميزان و گونه سستودها به ترتيب شامل رايليه تينا اكينوبوتريدا (R. echinobutheridae) (15.5%)، رايليه تينا تتراگونا (R. tetragona) (12%)، رايليه تينا سستي سيلوس (R. cesticillus) (10%)، كوانوتنا اينفانديبولوم (C. infundibulum) (8.5%)، كوتوگنيا ديگونوپورا (C. dignopora) (7%)و سوبولورا برومپتي (S. brompti) (3%) بود، اواوسيست‌هاي مشاهده شده به ترتيب مربوط به گونه‌هاي آيمريا ماكسيما (E. maxima) (38.5%)، آيمريا تنلا (E. tenella) (28%)، آيمريا نكاتريكس (E. necatrix) (7%)و آيمريا آسروولينا (E. acervulina) (5.5%) بود. درآزمون مربع كاي (P 0/05) ميزان آلودگي در خروس‌ها بيشتر بود. بر اين اساس آلودگي به انگل‌هاي گوارشي از مشكلات اصلي پرورش مرغ بومي بوده و نيازمند اقدامات بهداشتي و تغذيه‌اي مناسب است.