بررسي ظرفيت‌هاي اقتباس پويانمايي (انيميشن) از منطق‌الطير عطار

متون ادبي ايران به‌ويژه متون كهن هيچ‌گاه براي نمايش به نگارش درنيامده است؛ ولي برخي از آنها ظرفيت‌هاي نمايشي دارد و فيلمنامه‌نويسان مي‌توانند به شيوه‌هاي مختلف از آنها اقتباس و استفاده كنند. منطق‌الطير عطار يكي از منظومه‌هاي ادب عرفاني و جزو شاهكارهاي ادبيات كلاسيك فارسي است كه با معارف عميق و غني، در زمره آثار اقتباسي در گونه پويانمايي (انيميشن) مي‌توان به آن توجه داشت. پويانمايي روايتي از دنياي غيرممكن‌هاست؛ دنيايي كه شگفتي مخاطب را برمي‌انگيزد و با حركت و تصوير و تخيل هر امر محالي را ممكن مي‌كند. با اين توصيف، نويسنده در اين مقاله‌ مي‌كوشد به روش توصيفي ـ تحليلي، عناصر ساختاري متون دراماتيك مانند ساختار نمايشي (كشمكش، گره‌افكني، بحران و گره‌گشايي)، شخصيت‌پردازي، صحنه‌پردازي، گفت‌وگو و ... را با رويكرد ژانري و تمركز بر گونه انيميشن بررسي و ظرفيت‌هاي اقتباسي منطق‌الطير در اين قالب را بيان كند. تحليل عناصر يادشده نشان مي‌دهد منطق‌الطير از ساختار منسجم داستانيِ مطلوبي براي بيان نمايشي برخوردار است؛ همچنين با داشتن ويژگي‌هاي حركتي و تصويري و تخيلي، متن مناسبي براي فيلم‌نامه انيميشن است. وجود شخصيت‌هاي پيچيده و جذاب نمادين، تنوع رنگ و حركت، وجود مكان و زمان‌هاي مختلف و گوناگون در سفر و ... از ديگر ظرفيت‌هايي است كه جنبه‌هاي تصويري اين متن را براي اقتباس انيميشن تقويت مي‌كند.