رابطه «تذكر» و «تفكر» در قرآن كريم

قرآن كريم در شمار چشمگيري از آيات، آدميان را به «تذكر» فرامي خواند و باريابي به آن درجه را ويژة «اولوا الالباب؛ صاحبان خرد ناب» مي شمارد. اهتمام فراوان قرآن كريم به امر «تذكر»، آدمي را بر آن مي دارد كه معنا و حقيقت «تذكر» را در عرف قرآن كريم بشناسد و آن را در وجود خويش، تحقق و استمرار بخشد. عمدة معاني ارائه شده براي «تذكر» در آثار تفسيري عبارت اند از: «پندپذيري» (اتعاظ)، «انديشيدن» و «به ياد آوردن». اين نوشتار، با تحليل مناشي ظهور «تذكر» در معناي «تفكر»، رجحان اين معنا بر ديگر معاني ارائه شده را آشكار مي سازد و نهايتا اين ديدگاه را به اثبات مي رساند كه «تذكر» در آياتي كه سخن از «تذكر» در نشئة دنيوي است، به معناي «تفكر يادآورنده» است.