مقايسه تاثير تمرينات باراسل با پيلاتس بر درد و ناتواني عملكردي زنان مبتلا به كمر درد مزمن

هدف: كمر درد مزمن يكي از مشكلات جوامع امروزي است كه درمان آن پيامدهاي اقتصادي، اجتماعي و رواني جامعه را كاهش مي دهد. با توجه به نقش فعاليت هاي بدني و تمرينات ورزشي در بهبود كمر درد، هدف از تحقيق حاضر مقايسه تاثير تمرينات باراسل با پيلاتس بر درد و ناتواني عملكردي زنان مبتلا به كمر درد مزمن بود. روش بررسي: در اين مطالعه تعداد 30 بيمار زن مبتلا به كمر درد مزمن به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه 10 نفره، گروه باراسل (دامنه سني7±42 سال، قد 8±160 سانتي متر و وزن 5/5 ± 62 كيلوگرم) و گروه پيلاتس (دامنه سني5± 42/5 سال، قد 10 ± 159 سانتي متر و وزن 6 ± 61 كيلوگرم) و گروه كنترل (دامنه سني 6 ± 42 سال، قد  11 ± 161 سانتيمتر و وزن 7 ± 59/5 كيلوگرم) قرار گرفتند. آزمودني هاي گروه هاي مداخله به مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه 60 دقيقه اي تمرينات را انجام دادند اما گروه كنترل در طي اين مدت زمان در هيچ گونه فعاليت درماني شركت نداشته و به فعاليت هاي عادي روزانه مشغول بودند. درد  توسط مقياس بصري درد و ناتواني عملكردي بيماران توسط پرسشنامه آس وستري قبل و بعد از هشت هفته مورد ارزيابي قرار گرفت. شد. جهت تجزيه و تحليل گروه هاي مورد مطالعه از روش آمار استنباطي تحليل واريانس براي داده هاي تكراري استفاده شد (0/05≥p). يافته ها: يافته ها نشان داد كه هر دو روش مداخله اي بكار گرفته شده باعث بهبود درد و ناتواني عملكردي بيماران در مقايسه با گروه كنترل شده است (0/05≥p). همچنين يافته ها تفاوت معناداري را بين دو روش مداخله اي در متغيرهاي دو گانه تحقيق نشان نداد (0/05 lt;p). نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي تحقيق حاضر تمرينات باراسل و تمرينات پيلاتس مي توانند موجب بهبود درد و ناتواني عملكردي زنان مبتلا به كمر درد مزمن گردد لذا احتمالا مي تواند به عنوان يك مداليته مفيد براي توانبخشي زنان مبتلا به كمردرد مزمن توصيه شود.