بهبود ارزش تغذيه‌اي دوگونه ميكروجلبك سبز Dunaliella به وسيله تغيير در فاكتورهاي محيط كشت

جلبك هاي تك‌ سلولي به عنوان فيتوپلانكتون منابع مهم و كارآمدي در تغذيه لاروها و آبزياني نظير ماهي و ميگو مي باشند. در اين تحقيق ارزيابي شاخص‌هاي سرعت تكثير، مقدار رنگدانه‌ها، ميزان قند و پروتئين دو گونه جلبك Dunaliella salina وD. bardawil  در درون سه محيط كشت Ramaraj(R), Johnson(J), Shaish(S) انجام شد و نتايج مورد مطالعه قرار گرفتند. در هر سه محيط، سرعت رشد سلول ها در 1 مولار نمك NaCl، بيش از 2 و سرعت تكثير در گونه D. salina نيز تقريباً در حدود دو برابر گونه bardawil .D بود. تاثير تيمار محيط كشت در تحريك تقسيمات سلولي، غالباً با برتري محيط J، سپس S و نهايتاً R مشاهده گرديد. در مولاريته 1، بيشترين سرعت رشد ويژه جلبك، در محيط كشت هاي J و S و در مولاريته 2 در محيط J همگي تا روز 8، مشاهده گرديد. حجم سلولي در گونه D. bardawil دو برابر گونه D. salina و بيشترين افزايش حجم سلولي در 2مولار، براي هر دو گونه، در محيط كشت S مشاهده شد. تغييرات مقدار وزن تر و خشك، با الگوي تقريباً افزايشي در طول زمان، بويژه در دو محيط كشت S و J و با برتري تاثير مثبت محيط كشت S دنبال شد. بيشترين ميزان كاروتنوئيدكل بر ميلي‌ليتر و بر وزن خشك در 1مولار D. bardawil، به ترتيب در محيط‌ هاي S و R مشاهده گرديد. تغييرات بتاكاروتن بر اثر مولاريته و نوع محيط كشت، الگويي تقريباً مشابه كاروتنوئيد كل داشت. بيشترين مقدار كلروفيل بر ميلي ليتر در محيط هاي S و J و بيشترين مقدار اين شاخص بر وزن خشك، در محيط R مشاهده گرديد. بيشترين تاثير در افزايش مقدار پروتئين سلول ها مربوط به محيط J بود كه با تاثير القايي بالاتر محيط R در توليد قند كل، تفاوت داشت. به طور كلي يافته ها، تاثير معني‌دار نوع محيط كشت و ميزان غلظت نمك، بر افزايش مواد مغذي جلبك تك سلولي آب شور را علاوه بر نوع گونه، پيشنهاد مي كنند.