ارتباط علائم باليني و عملكرد ريوي بيماران مسلول درمان شده در استان قم طي سال‌هاي1383-1392

مقدمه  اقدامات فراواني در جهت پيش گيري، كنترل و درمان سل صورت گرفته است با اين وجود جزء بيماري‎هاي عفوني مهم در كشور مي باشد. بيش از 80% موارد سل مربوط به سل ريوي است. با وجود درمان، در غالب موارد ضايعه در ريه خواهيم داشت كه موجب كاهش عملكرد ريوي بيماران مي شود. مطالعه حاضر با هدف بررسي علائم باليني و عملكرد ريوي بيماران بعد از درمان سل مي باشد. روش كار  اين مطالعه از نوع تحليلي مقطعي و در دسترس بوده و بعد از بررسي معيارهاي ورود و خروج، پژوهش بر روي 247 بيماري كه از سال 1384 تا 1392 مراجعه كرده بودند صورت گرفت از همه بيماران اسپيرومتري ساده گرفته شد و پرسشنامه دموگرافيگ و سنت جورج اخذ گرديد. سپس داده ها توسط نرم افزار SPSS  (نسخه17 ) توسط شاخص هاي آمار مركزي و نيز توزيع فرواني و همچنين توسط آزمون هاي T مستقل، ضريب همبستگي پيرسون و نيز كاي اسكوئر در سطح معني داري P 0/05 تجزيه و تحليل شد. نتايج سن متوسط بيماران 48.31  سال و 64% خانم بودند. بيش از نيمي از بيماران علائم سرفه، خلط و نفس تنگي و درگيري ريوي در اسپيرومتري داشتند. ارتباط معناداري مابين علائم باليني با اسپيرومتري و شدت درگيري آن ملاحظه شد(P 0.001). نتيجه گيري با وجود درمان موثر و به حتي به موقع سل، در غالب موارد ضايعه اي در ريه باقي مي ماند كه موجب باقي ماندن علائم ريوي تا آخر عمر خواهد شد.