نسبت‌شناسي عقل و عشق در معرفت شهودي (با رويكرد قرآني و روايي)

بسياري از معارف مورد نياز انسان از طريق معرفت شهودي حاصل مي‏شود، و انسان مدرن، آفريننده و محصول تكنولوژيهاي پيشرفته درعصر حاضر فراموش كرده به جز شناخت امور عادي و ساختن ابزارهاي شگفت‏انگيز قابليت شناخت حقايق هستي وراي محسوسات و رسيدن به حيات طيبه و آرامش حقيقي را نيز دارد و كمتر به معرفت شهودي توجه نموده است. نگارنده بر آن شد تا معرفت شهودي را به عنوان عالي‏ترين نوع شناخت مورد پژوهش قرار دهد. در اين راستا سعي شد اين معرفت را به عنوان بهترين شيوه درك حقايق هستي مورد بررسي قرار دهد و نسبت عقل و عشق را جهت وصول به شهود واكاوي نمايد. روش اين پژوهش توصيفي – تحليلي است. نتايج تتّبع در آيات مرتبط با موضوع در قران كريم و روايات منتسب به حضرات معصومين| نشانگر آن است كه معرفت شهودي در ارتباط عقل مزكّي و عاطفه (عشق) حاصل مي‏شود و امكان تحقق اين معرفت از طريق تفكر، تهذيب نفس، عشق و زندگي مبتني بر تعادل ميسر مي‏گردد.