تاثير تستوسترون بر بي دردي در موش‫هاي تيمار شده با فرمالين

زمينه و هدف: تاكنون گزارش‫هاي مختلفي در مورد رابطه هورمون هاي جنسي و تفاوت هاي وابسته به جنس با درد و ضد درد در انسان ها و حيوانات آزمايشگاهي ارائه شده است. هدف از مطالعه حاضر بررسي اثرات هورمون تستوسترون و داروي آنتي آندروژن اسپيرونولاكتون بر بي دردي ناشي از مورفين در موش‫هاي نر با استفاده از آزمون فرمالين بود. روش كار: در اين مطالعه، 80 سر موش نر به 10 گروه 8 تايي بصورت زير تقسيم شدند: نرمال سالين (كنترل)، روغن كنجد (بعنوان حلال تستوسترون)، تستوسترون با دوزهاي 5 و 15 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن، اسپيرونولاكتون، مورفين، روغن كنجد+ مورفين، تستوسترون 5 + مورفين، تستوسترون 15+ مورفين و اسپيرونولاكتون+ مورفين. سپس آزمون فرمالين در موش‫ها انجام شد و يافته ها با روش آناليز واريانس يكطرفه مقايسه شدند. يافته ها: نتايج نشان دادند كه گروه هاي روغن كنجد + مورفين (P 0.001)، مورفين (P 0.001)، تستوسترون 5 + مورفين (P 0.01) و تستوسترون10 + مورفين (P 0.001) بطور معني‫داري موجب كاهش درد حاد و گروه هاي تستوسترون5 (P 0.05)، تستوسترون10 (P 0.001)، روغن كنجد + مورفين (P 0.001)، مورفين (P 0.001)، تستوسترون5 + مورفين (P 0.001) و تستوسترون10 + مورفين (P 0.001) بطور معني داري موجب كاهش درد مزمن در مقايسه با موش‫هاي گروه كنترل شدند. اسپيرونولاكتون در حضور و عدم حضور مورفين تاثيري بر تخفيف درد در مقايسه با موش‫هاي گروه كنترل نداشت. نتيجه گيري: مي‫توان نتيجه گيري كرد كه تستوسترون داراي اثرات ضد دردي در مرحله درد مزمن مي باشد. از طرفي اسپيرونولاكتون بواسطه خواص آنتي آندروژني ممكن است داراي اثرات هايپرآلژزيا باشد.