تاثير 3 هفته كاهش بار تمرين در محيط هايپوكسي بر شاخص آپوپتوزي نسبت Bax/Bcl2 و جمعيت سلول هاي اپيتليالي حبابچه هاي ريوي

زمينه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير 3 هفته كاهش بار تمرين در محيط هايپوكسي بر نسبت Bax/Bcl2 و جمعيت سلول هاي اپيتليالي حبابچه هاي ريوي بود.مواد و روش ها: 35 سر موش صحرائي (سن 4 هفته، وزن 8± 72 گرم) به 5 گروه كنترل (6 هفته)، تمرين (6 هفته)، هايپوكسي (3 هفته)، هايپوكسي كاهش بار (3 هفته) و كنترل (9 هفته) تقسيم شدند. نمونه ها پس از 6 هفته تمرين تناوبي وارد هايپوكسي شده و 3 هفته در آنجا زندگي كردند. گروه ديگري همزمان با قرارگيري در محيط هايپوكسي، به اجراي تمرينات تناوبي با شدت كمتر( كاهش بار) پرداختند. نسبت Bax/Bcl2 حبابچه هاي ريه با روش ايمونوهيستوشيمي و جمعيت نموسيت1 و نموسيت2 حبابچه هاي ريوي با روش استريولوژي اندازه گيري شد.يافته ها: پس از 6 هفته تمرين تناوبي، نسبت Bax/Bcl2 و جمعيت نموسيت2 افزايش و جمعيت نموسيت1 كاهش يافت(0.05≥P). 3 هفته هايپوكسي سبب كاهش نسبت Bax/Bcl2 و كاهش جمعيت نموسيت1 در مقايسه با گروه تمرين 6 هفته شد(0.05≥P). 3 هفته كاهش بار تمرين در گروه هايپوكسي، سبب كاهش نسبت Bax/Bcl2، كاهش نموسيت2 و افزايش نموسيت1 در مقايسه با گروه هايپوكسي شد (0.05≥P).نتيجه گيري: به نظر مي رسد تمرين تناوبي شديد و هايپوكسي متعاقب آن مي تواند آپوپتوز حبابچه هاي ريوي را افزايش دهد. همچنين به نظر مي رسد تكنيك كاهش بار تمرين ابزاري كارآمد جهت كاهش آپوپتوز در ريه است.