بررسي سرزندگي و رابطه آن با انتخاب نواحي مسكوني (مطالعه موردي؛ بافت فرسوده مركزي شهر زنجان)

به دلايل گوناگون تامين سرزندگي در مراكز شهري و بويژه در بافت­هاي فرسوده به يكي از دغدغه­هاي اصلي نظام­هاي مديريت شهري به ويژه در كشورهاي توسعه يافته تبديل گرديده است. بدون ترديد يكي از عوامل موثر بر توسعه ميان­افزا و ترغيب شهروندان به مسكن­گزيني در بافت­هاي فرسوده و مركزي شهر خلق سرزندگي در آن­ها مي­باشد. لذا هدف اين مطالعه بررسي سرزندگي در بافت فرسوده شهر زنجان و ارتباط آن با مسكن­گزيني مي­باشد. پژوهش با روش پيمايشي انجام گرفته و اطلاعات مورد نظر به صورت مشاهده، تهيه نقشه­هاي ضروري و تكميل پرسشنامه جمع­آوري شده و براي تحليل آنها از نرم­افزار SPSS استفاده شده است. حجم نمونه 365 خانوار مي­باشد كه از جامعه آماري 7160 خانواري بافت فرسوده شهر زنجان انتخاب شده است. سوالات پژوهش عبارتند از: 1 آيا در بافت فرسوده زنجان سرزندگي در سطح قابل قبولي مي­باشد؟ 2 آيا شهروندان تمايلي جهت مسكن­گزيني در بافت فرسوده دارند؟ 3 آيا بين تمايل شهروندان به مسكن­گزيني و سرزندگي در بافت­هاي فرسوده رابطه وجود دارد؟ يافته­هاي پژوهش نشان مي­دهد سرزندگي و مسكن­گزيني هر دو در سطح متوسط و قابل قبول بوده و بين مسكن­گزيني و سرزندگي رابطه مثبت و معني­داري وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيون نشان مي­دهد كه متغير سرزندگي 25 درصد واريانس مسكن­گزيني را تبيين كرده است. بنابراين هرچه در يك محله سرزندگي در سطح بالايي باشد مسكن­پذيري آن محله را تقويت مي­كند. لذا با ارتقاء سرزندگي  مي­توان به ظرفيت­پذيري بافت­هاي فرسوده اميدوار بود.