ارزيابي شهر تبريز از منظر شاخص هاي شهر مطلوب سالمندان

يكي از مسايل عمده جمعيتي عموماً در كشورهاي جهان مسأله سالخوردگي جمعيت و پيامدهاي ناشي از آن است. لذا، هدف پژوهش حاضر، ارزيابي شهر تبريز بر اساس شاخص­هاي شهر مطلوب سالمندان (نظير مسكن، مشاركت اجتماعي، احترام و حمايت اجتماعي و خدمات سلامت) مي­باشد. روش تحقيق پژوهش حاضر، توصيفي تحليلي از نوع كاربردي و شيوه  جمع آوري داده­ها و اطلاعات اسنادي و پيمايشي بوده و از ابزار پرسشنامه براي گردآوري داده‌ها استفاده شده است. جامعه آماري شامل كليه سالمندان 60 سال به بالاتر بر اساس سرشماري عمومي نفوس و مسكن سال 1390 در بين مناطق 1 و 10 شهرداري تبريز است كه با استفاده از فرمول كوكران حجم نمونه به ترتيب براي منطقه 1، 138 و براي منطقه 10، 138 نفر به دست آمده است. سپس با بهره گيري از روش نمونه­گيري در دسترس در بين مناطق 1 و 10 شهرداري تبريز توزيع و جمع­آوري شده است. در روش تجزيه و تحليل داده­ها از آزمون­هاي پيشرفته آماري و مدل­يابي معادلات ساختاري (SEM) استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان مي­دهد كه ميانگين وضعيت مسكن، ميزان مشاركت اجتماعي، حمايت اجتماعي و خدمات سلامت در بين سالمندان مورد مطالعه در حد متوسط به پايين مي­باشد و ميانگين شاخص احترام در بين سالمندان در حد متوسط مي­باشد و ميزان هر كدام از شاخص­هاي شهر مطلوب سالمندان به جز شاخص مسكن، بر حسب نوع مسكن و منطقه سكونت پاسخگويان تفاوت معني­داري با هم ندارد. همچنين، ميزان اثرگذاري حمايت اجتماعي و خدمات سلامت بر احترام برابر با (44/0)، ميزان اثرگذاري مشاركت مدني بر احترام برابر با (23/0) و ميزان اثرگذاري مشاركت اجتماعي بر احترام برابر با (17/0)      مي­باشد. با توجه به ضريب تبيين به دست آمده به اين نتيجه مي­رسيم كه سه متغير (مسكن، حمايت اجتماعي و خدمات سلامت و مشاركت اجتماعي) در مجموع 82/0 از واريانس متغير احترام را تبيين مي­كنند و 18/0 درصد ديگر مربوط به عواملي غير از متغيرهاي موجود مي­باشد.