تحليل انتقادي مباني فقهي-سياسي سلفيه تكفيري در مسأله جهاد

مباني فكري سلفيه تكفيرى، پيش فرض هايي است كه اقدامات و ديدگاه گروه بر‌آن استوار مي‌باشد. مهمترين مبناي فقهي-سياسي اين جريان احياي خلافت اسلامي با الگوبرداري از مدل خلافت خلفاي راشدين است. اينان هر نظام سياسي در قالبي غير از خلافت را برنتابيده و با تقسيم جوامع به دارالايمان و دارالكفر، همه جوامع امروزي را جوامع جاهلي قلمداد مي كنند. حال آنكه اين ديدگاه، هم باعث افول جايگاه خلافت و توسعه تكفير بي‌ ضابطه مسلمانان ‌شده است و هم راه اندازي اين شيوه بايد با راه‌كارهاي خاص و با ايجاد شرايط و اقدامات لازم همراه باشد. از ديدگاه سلفيه تكفيري يكى از وظايف مهم مسلمانان در برابر دارالاسلام، ضرورت مهاجرت به آن به عنوان واجب كفايى است ليكن طبق آيات و سنت نبوي وجه وجوب هجرت، دستيابي به مكاني است كه بتوان در آن، خداوند را بندگي و به وظايف خويش عمل كرد. جهاد، اساسى‏ترين راهكار رهبران سلفيه تكفيري براى دست‏يابى به اهداف مورد نظرشان، از جمله تشكيل حكومت اسلامى است و در اين راستا حكم جهاد را در اختيار همه قرارداده و تقليد در احكام را جايز نمي دانند. فارغ از آنكه اين، تلقي عوامانه از جهاد بوده و نيز تقليد از اوايل تاريخ اسلام وجود داشته است.