ارزيابي عملكرد شهرهاي كوچك در توسعه منطقه اي (نمونه موردي: شهر خورموج، استان بوشهر)

طي دهه هاي اخير بسياري از كشورهاي در حال توسعه به سبب تمركز جمعيت، فعاليت و خدمات در شهرهاي بزرگ با نظام سكونتگاهي نامتعادل و نابرابري هاي منطقه اي روبرو هستند. به عبارتي توزيع نامتعادل فعاليت و خدمات در پهنه سرزمين سبب مهاجرت هاي گسترده به سوي شهرهاي بزرگ مي شود و اين امر به تدريج مسائل و مشكلات بي شماري را در نظام سكونتگاهي بوجود مي آورد. از اين رو جهت تمركززدايي از شهرهاي بزرگ و دستيابي به تعادل و توسعه منطقه اي، توجه برنامه ريزان شهري و منطقه اي به شهرهاي كوچك معطوف شده است. نابرابري و عدم تعادل در توزيع بهينه خدمات و امكانات در استان بوشهر نيز كه يكي از استان هاي جنوبي كشور مي باشد سبب پخشايش نامتوازن جمعيت در پهنه استان و بر هم خوردن نظام سكونتگاهي شده است. در اين راستا هدف از انجام اين پژوهش ارزيابي عملكرد شهرخورموج به عنوان شهر كوچك در تعادل بخشي و توسعه منطقه اي استان بوشهر مي باشد. بدين منظور از روش تحليل شبكه كه يكي از روش هاي موثر و كاربردي جهت تعيين روابط و جريان هاي كاركردي ميان سكونتگاه هاي يك منطقه مي باشد، استفاده شده است. پژوهش حاضر از نظر نوع روش، توصيفي تحليلي مي باشد و در زمره تحقيقات كاربردي قرار دارد. همچنين اطلاعات از طريق مطالعات كتابخانه‌اي و بررسي اسناد گردآوري شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد شهر خورموج مي تواند نقش بسزايي را در توسعه منطقه اي ايفا نمايد و به عنوان مقصدي مناسب جهت سكونت و اشتغال انتخاب شود.