اثر تغيير ساختار سني جمعيت بر اجزاي تقاضاي پول در اقتصاد ايران

در ادبيات اقتصادي، تقاضاي پول معمولاً به چند متغير كليديِ درآمد، نرخ بهره، نرخ ارز و نرخ تورم ارتباط داده مي‌شود. اما در جوامعي كه توزيع سني جمعيت آن به گونه فاحشي تغييركرده است، ساختار سني جمعيت نيز متغيير توضيح دهنده مهمي است كه بايد در يك تابع تقاضاي پول به خوبي تصريح شده، مورد توجه قرار گيرد. فقدان وجود متغيري در تابع تقاضاي پول كه تغيير ساختار سني جمعيت را لحاظ كند، ممكن است به يك رابطه همجمعي نيانجامد. در نتيجه پارامترهاي برآورده شده قابل اتكا نخواهند بود. در اين مقاله ، به كمك نظريه مصرف دوران زندگي اندو و ماديگلياني ، سه تابع تقاضا براي اجزاء نقدينگي تصريح شده است كه دربردارنده متغيري براي نشان دادان تغييرات ساختار سني جمعيت در جامعه است. معادلات تصريح شده با استفاده از داده هاي سري زماني سال‌هاي  1348تا 1393 به روش  ARDL برآورد شده اند. نتايج نشان مي‌دهد كه با افزايش نسبت جمعيت ميان‌سال، به دليل پايين بودن ميل توسط به مصرف اين گروه، تقاضا براي اسكناس و مسكوك و همچنين تقاضا براي سپرده‌هاي ديداري كاهش مي‌يابد، اما در عوض تقاضا براي سپرده هاي مدت‌دار بانكي گرايش به افزايش دارد.