رابطه هوش هيجاني و پيشرفت تحصيلي: نقش واسطه اي خودتنظيمي، خودكارآمدي، تعلل ورزي

هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير هوش هيجاني بر پيشرفت تحصيلي به واسطه تعلل ورزي، خودتنظيمي وخودكارآمدي است. به اين منظور 300 نفر از دانشجويان دانشكده علوم تربيتي و روانشناسي دانشگاه الزهرا (س از روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. سپس از آزمودنيها خواسته شد مقياس سنجش يادگيري خودنظم بخش ميلر و همكاران (1996)، خودكارآمدي عمومي دانشجويان شرر و همكاران(1982)، پرسشنامه33 سوالي سيبريا شرينگ براي سنجش هوش هيجاني و تعلل ورزي كه از طريق پرسشنامه سولومون و روثبلوم (1984) اندازه گيري مي شود، را تكميل كنند. يافته هاي حاصل از تحليل مسير نشان داد كه مدل مورد نظر، برازش مناسبي دارد و تعلل ورزي، خود كار آمدي و خود تنظيمي نقش واسطه اي بين هوش هيجاني و پيشرفت تحصيلي ايفا مي كنند و همچنين يافته ها نشان داد كه رابطه غيرمعنا داري بين هوش هيجاني و تعلل ورزي وجود دارد و اين دو متغيير بصورت غير مستقيم با هم رابطه دارند. 37% از پيشرفت تحصيلي توسط متغيرهاي پژوهش تبيين شد. با توجه به نتايج پژوهش به دست آمده، دست اندر كاران امور آموزشي مي توانند با آموزش هوش هيجاني، خودكارآمدي و خودتنظيمي دانشجويان را افزايش داده و با كاهش تعلل ورزي باعث پيشرفت تحصيلي در دانشجويان شوند.