اثرات ضدتشنجي هسپرتين در مدل حيواني تشنج القا شده با پنتيلن تترازول

Anticonvulsant Effects of Hesperetin in Animal Model of Pentylenetetrazole-Induced Seizures

هسپرتين به عنوان فلاونوئيد مهم مركبات، داراي خواص فارماكولوژيكي متعددي از جمله اثرات آنتي اكسيداني و ضدالتهابي است. در اين مطالعه، اثرات هسپرتين بر رفتار تشنجي و عملكرد آن بر ظرفيت تام آنتي اكسيداني و شاخص پراكسيداسيون ليپيد در مدل تشنج القا شده با پنتيلن تترازول بررسي شده است. مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي، تعداد 35 سر موش nmri در پنج گروه 7تايي كنترل، سالين و دوزهاي 10، 20، 50 ميلي گرم/كيلوگرم هسپرتين تقسيم شدند. حيوانات به مدت هفت روز و به صورت خوراكي مداخلات مورد نظر را دريافت كردند. در روز هفتم، سي دقيقه پس از گاواژ، تشنجات با تزريق داخل صفاقي تك دوز پنتيلن تترازول با دوز 60 ميلي گرم/كيلوگرم القا شد. پس از ثبت علائم رفتاري تشنج شامل تاخير آغاز انقباضات ميوكلونيك، تاخير آغاز و طول دوره زمان تشنجات عمومي تونيك كلونيك و زمان مرگ، اندازه گيري ظرفيت تام آنتي اكسيدان(frap) و ماده واكنش پذير اسيد تيوباربيتوريك(tbars) بافت هيپوكامپ انجام و مورد مقايسه قرار گرفت.يافته ها: پيش درمان با هسپرتين به طور معني داري سبب افزايش تاخير زماني آغاز انقباضات ميوكلونيك (هسپرتين 50: 3/53 ±22 ثانيه، 0/032=p)و تاخير آغاز تشنجات عمومي تونيك كلونيك (هسپرتين 10: 1/48 ±21 ثانيه، 0/0003p=؛ هسپرتين 20: 2/6 ±35/83 ثانيه،0/001 p=؛ هسپرتين 50: 2/3 ±34/5 ثانيه، 0/004 p=)گرديد. اعمال هسپرتين در دوز 10 ميلي گرم بر كيلوگرم به صورت معني داري سبب كاهش مقادير tbars در مقايسه با گروه سالين (0/003=p ) و دوزهاي 20 و 50 ميلي گرم/كيلوگرم هسپرتين (0/0001=p گشت. هيچ گونه تفاوت معني داري در سطوح frap بين گروه هاي مختلف آزمايش مشاهده نشد. نتيجه گيري: نتايج مطالعه بيانگر اين است كه هسپرتين ممكن است به عنوان درمان كمكي در بيماري صرع موثر باشد.

Hesperetin as the main flavonoid in citrus possesses various pharmacological properties including anti-oxidant and anti-inflammatory effects. In this study, the effects of hesperetin on seizures behavior and its function on total antioxidant capacity and lipid peroxidation has been investigated in pentylenetetrazol (PTZ)-induced seizures model. METHODS: In this experimental study, thirty-five NMRI mice were divided into five experimental groups (n=7) as control, saline and hesperetin at doses of 10, 20 or 50 mg/kg. Animals received orally the related interventions for 7 days. On day 7, 30 minutes after oral gavage, convulsion was induced by single intraperitoneal (i.p.) injection of PTZ at dose of 60 mg/kg. After recording of convulsion behaviors including latency to myoclonic jerks, latency and duration of generalized tonic-clonic seizures, time to death, measuring of Ferric Reducing Antioxidant Power (FRAP) and Thiobarbituric acid reactive substances (TBARS) was carried out in hippocampus tissues. FINDINGS: Pretreatment with hesperetin at dose of 50 mg/kg significantly increased the latency of myoclonic jerks (hesperetin 50: 22±3.35 s, p=0.032) and generalized tonic-clonic seizures (hesperetin 10: 1±21.48 s, p=0.0003, hesperetin 20: 35.2±83.6 s, 0.001, hesperetin 50: 34.5±2.30 s, p=0.004). The use of hespertin at dose of 10 mg/kg significantly reduced TBARS values compared to saline (p<0.003) and doses of 20 and 50 mg/kg hespertin (p<0.0001). Any significant difference in FRAP levels was not observed between different experimental groups. CONCLUSION: The results of study indicate that hesperetin might be effective as supplementary treatment in epilepsy disorder.