بررسي تأثير كاربرد كودهاي زيستي و تيمارهاي آبي بر عملكرد، اجزاي عملكرد و شاخص تورم اسفرزه(Plantago ovata Forssk.)

اين آزمايش با هدف بررسي تأثير كاربرد كودهاي زيستي و تيمارهاي آبي بر عملكرد، اجزاي عملكرد و شاخص تورم اسفرزه(Plantago ovata Forssk.) به‌صورت كرت‌هاي خرد شده در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار در شهرستان درميان استان خراسان جنوبي در سال زراعي 94-1393 اجرا شد. سطوح مختلف تنش خشكي شامل 80، 60 و 40 درصد ظرفيت زراعي به‌عنوان عامل اصلي و كود زيستي در چهار سطح شامل نيتروكسين، فسفات بارور 2، نيتروكسين + فسفات بارور 2 و شاهد (محلول‌پاشي با آب معمولي) به‌عنوان عامل فرعي بود. نتايج نشان داد كه تعداد پنجه و سنبله در بوته و وزن هزار دانه تحت تأثير تنش خشكي و كود زيستي در سطح احتمال يك درصد معني‌دار شد، به‌طوري‌كه با كاهش تعداد آبياري ويژگي‌هاي فوق كاهش يافت و كاربرد كودهاي زيستي سبب افزايش آن‌ها گرديد. برهم‌كنش تنش خشكي و كود زيستي تأثير معني‌داري در سطح احتمال يك درصد بر تعداد دانه در سنبله و عملكرد دانه و در سطح احتمال پنج درصد بر ارتفاع بوته، شاخص تورم و درصد موسيلاژ داشت. بيش‌ترين تعداد دانه در سنبله و عملكرد دانه از تيمار 80 درصد ظرفيت زراعي توأم با كود زيستي نيتروكسين و كم ترين آن‌ها از تيمار 40 درصد ظرفيت زراعي و عدم كاربرد كود زيستي (شاهد) به‌دست آمد كه به‌ترتيب به‌ميزان 47.4 و 54.3 درصد افزايش داشتند و بيش‌ترين درصد موسيلاژ از تيمار 40 درصد ظرفيت زراعي توأم با كاربرد فسفات بارور 2 حاصل شد. براساس نتايج در شرايط اين تحقيق، دستيابي به حداكثر عملكرد دانه گياه دارويي اسفرزه، تلقيح بذر با كود زيستي نيتروكسين و تأمين نياز آبي مناسب (80 درصد ظرفيت زراعي) براي گياه مي‌باشد.