بررسي بهبود بهره‎وري آب با به كارگيري سامانه استحصال آب باران و آبياري تكميلي براي گياه جو

با توجه به كمبود آب در مناطق خشك و نيمه‎خشك افزايش توليد از طريق افزايش سطح زيركشت محدوديت دارد و بايد رويكرد استفاده بهينه از بارش و آبياري براي افزايش بهره‌وري آب مدنظر قرار گيرد. به‌منظور تعيين تأثير سيستم‎هاي جمع‎آوري آب باران و آبياري تكميلي بر شاخص‎هاي بهره‎وري آب بر گياه جو زمستانه (Hordeum vulgare L.) آزمايش مزرعه‎اي در سال زراعي 90-91 در مزرعه تحقيقاتي دانشگاه تربيت مدرس به اجرا درآمد. اين بررسي در قالب طرح كرت‌هاي خرد شده به‌صورت طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي و در سه تكرار اجرا شد. تيمارهاي آبياري تكميلي در پنج سطح (دو مرتبه با آب، دو مرتبه با فاضلاب، يك مرتبه با آب، يك مرتبه با فاضلاب و عدم آبياري تكميلي) به‌عنوان كرت اصلي و تيمارهاي سطوح جمع‎آوري آب باران در سه سطح (كوبيده شده، كوبيده نشده و طبيعي) به‌عنوان كرت فرعي و كشت ديم جو رقم آبيدر به‌عنوان شاهد تعريف شده‎اند. نتايج نشان داد اعمال يك مرتبه اعمال آبياري تكميلي بيشينه بهره‌وري كل آب مصرفي در عملكرد زيست توده و عملكرد دانه را به دنبال داشته است و به‌ترتيب سبب افزايش 6.3 و 13.2 درصدي نسبت به عدم اعمال آبياري تكميلي شد. همچنين، استفاده از سطوح كوبيده‎شده جمع‎آوري آب باران به سبب افزايش بهره‌وري كل آب مصرفي در عملكرد دانه و عملكرد زيست‎توده به‌ترتيب به ميزان 15.8، 14.9 درصد نسبت به سطوح طبيعي شد.