حذف نيترات از آب‌هاي زيرزميني به‌صورت درجا با استفاده از منابع كربني مايع

نيترات در طبيعت به واسطة فعاليت‌هاي ميكروبي مي‌تواند به نيتروژن يا ديگر شكل‌ها تغيير يابد و حذف شود. روش‌هاي مختلفي براي حذف نيترات از آب‌ها وجود دارند كه رايج‌ترين آنها، استفاده از بسترهاي نيترات زدايي است. در اين پژوهش با طراحي بسترهاي نيترات‌زدايي حاوي مخلوطي از خاك و چهار منبع كربني مايع، شامل گلوكز، استات، اتانول و متانول عملكرد آنها براي حذف نيترات آب زيرزميني بررسي شد. به همين منظور، از يك ستون پلكسي گلاس به‌عنوان ستون ماريوت (منبع آب) و يك ستون پلكسي گلاس ديگر به‌عنوان محيط متخلخل پرشده با خاك با بافت لوم رسي به طول 50 و قطر 10 سانتي‌متر استفاده شد. نمك نيترات پتاسيم براي ساختن غلظت 100 ميلي‌گرم بر ليتر نيترات استفاده شد. اين پژوهش در دو نسبت C/N 1.5 و 3.5 انجام شد و اندازه‌گيري غلظت نيترات خروجي تا حجم منفذي10 ادامه داشت. نتايج نشان داد با گذشت زمان، ميزان غلظت نيترات خروجي كاهش مي يابد؛ به طوري كه با گذشت 250 ساعت از شروع آزمايش مقدار غلظت خروجي به مقدار ثابتي رسيد. راندمان حذف در گلوكز 97.83، استات 97، اتانول 98.66 و متانول 99 درصد به‌دست آمد؛ بنابراين، متانول بيشترين كارايي را در حذف نيترات داشته و توانسته است نيترات به غلظت 100 ميلي‌گرم در ليتر را به ½ ميلي‌گرم بر ليتر برساند. متانول با تعداد 131000 باكتري، بيشترين ميزان رشد باكتري را در نسبت C/N 3.5 داشت. در واقع، با افزايش غلظت مادة كربني، ميزان رشد باكتري‌ها افزايش و ميزان غلظت نيترات كاهش يافت. در نتايج حاصل از آزمون همبستگي، تفاوت ميانگين‌هاي دو جامعه از سطح اطمينان 5 درصد كوچك تر است كه اختلاف معني‌داري بين غلظت منابع كربني وجود داشت.