صورتبندي انتقادي مسأله‏ ي فضا، با تاكيد بر فضاي عمومي‌شهري فضا چگونه از خلال روابطِ نيروها توليد و بازتوليد مي‌شود؟

فضاي عمومي‌شهري قلمروي حضورِ گروه‌هاي اجتماعي مختلف با الگوهاي رفتاري متفاوت است. مفهوم فضا در اين معنا موجوديتي است كه پيش از هرچيز، به واسطه حضور افراد و از خلال كنش فردي و روابط اجتماعي شكل مي‌گيرد. فضايي كه ما در زندگي روزمره آن را زيست مي‌كنيم، اساسا برساخته‌اي اجتماعي و سياسي است. از همين رو مي‌توان گفت به واقع فضا بيش از آنكه چيزي كميت‌يافته و قابل‌اندازه‌گيري باشد، مفهومي‌سيال و همواره در حالِ شدن است. فضاهاي عمومي‌شهري از يك طرف فرهنگ، ارزش‌ها، اهداف و ايدئولوژي‌هاي غالب در هر جامعه‌اي را بازنمايي مي‌كنند و از طرفي ديگر با فراهم آوردنِ زمينه‌هاي حضور، امكان‌هاي فضايياز مقاومت و ازآنِ خودسازيِ نمادين گرفته تا شورش و طغيان را براي گروه‌هاي از مركز رانده شده، تسهيل مي‌كنند. متعاقبِ آنچه بيان شد، مسئله و پرسشِ اصلي نوشتارِ پيش رو اين است كه فضا چگونه به واسطه ي روابط و نيروها، توليد و بازتوليد مي‌شود؟ وقتي از توليدِ فضا صحبت مي‌كنيم به واقع از چه چيزي سخن مي‌گوييم؟ فضا چگونه زمينه‌هاي تحققِ امكان‌ها و بالقوگي‌هاي فضايي از جمله ازآن خودسازي، عامليت، توليد و بازتوليد و حضور در فضا را فراهم مي‌كند؟ در راستاي پاسخ به سؤالات مطرح شده، نوشتار حاضر در قسمت روش‌شناسي با تاكيد بر اينكه روش، نظريه و واقعيتِ فضايي اموري در هم تنيده‌اند، ابتدا در مقامِ مقدمه و طرح مساله در مورد فضاي عمومي‌و فضا بحث مي‌كند و مسئله‌ي نوشتار را مطرح مي‌كند. سپس در ادامه، زيرِ عنوانِ نگاهِ نظري به سويه‌هاي مختلفِ مسئله‌ي فضا از جمله توليد و بازتوليدِ فضا و چگونگي ارتباط متقابل آن با مناسبات قدرت، تفاوت‌هاي فضايي، بهنجارسازي‌هاي فضايي، تاكتيك‌هاي فضايي و مقاومت، زندگي روزمره و تجربه فضا و زمان مي‌پردازد.