دورنمايي از تغييرات فراواني روزهاي يخبندان در ايران با مدل‌هاي گردش عمومي جو

شرايط زمستان در معرض تغييرات سريع آب و هواست. اين تغييرات مي‏تواند در شاخص‏هاي دمايي و بارش نمود پيدا كند.دراين ميان، يخبندان، به‌ دليل تأثيرپذيري مستقيم و نمود سريع تأثيرات گرمايش جهاني، بيشتر مورد توجه است. در اين پژوهش با استفاده از داده‏هاي 44 ايستگاه همديد ايران طي بازه زماني 1981-2010 و برون‏داد دو مدل ريزگرداني‌شده گردش عمومي جو HADCM3 و GFCM21 براي بازه‏هاي زماني 2046-2065 و 2080-2099 تحت سه سناريوي انتشار A2، B1، و A1B اثرات گرمايش جهاني بر تغييرات فراواني روزهاي يخبندان در ايران بررسي شد. نتايج بيانگر اين بود كه در اقليم مياني (2046ـ2065) بر اساس مدل GFCM21 و سناريوهاي B1، A1B، و A2 ميانگين رخداد سالانه يخبندان در ايران به‌ترتيب 37، 46، و 41 روز خواهد بود. بر اساس مدل HADCM3 و سناريوهاي يادشده، ميانگين رخداد سالانه يخبندان به‌ترتيب 41، 42، و 46 روز است. در دوره 2081-2099، بر مبناي مدل GFCM21، ميانگين شاخص يادشده 31، 29، و 43 روز خواهد‏ بود و بر مبناي مدل HADCM3، 33، 28، و 38 روز است. به طور كلي، نتايج اين پژوهش نشان داد كه در همه ايستگاه‏هاي مورد مطالعه تعداد روزهاي يخبندان در دهه‏هاي آتي رو به كاهش است.