ارزيابي برآورد تبخير–‌تعرّق گياه گندم با استفاده از الگوريتم سبال (مطالعۀ موردي: ايستگاه تحقيقات كشاورزي شهرستان حاجي‌آباد)

در اغلب روش‏هايي كه تاكنون براي محاسبه تبخير تعرّق ارائه شده ‏است از اندازه‏گيري‏هاي نقطه‏اي براي تخمين اين متغير استفاده مي‌شود. بنابراين، فقط در مقياس محلّي مناسب است و به‌سبب پويايي و تغييرات منطقه‏اي تبخير‏ تعرّق (ET) قابل تعميم به حوضه‌هاي بزرگ نيست. يكي از مشهورترين الگوريتم‌هاي سنجش از دور براي برآورد تبخير ‏تعرّق واقعي الگوريتم توازن انرژي در سطح زمين (سبال) است. در اين الگوريتم از طريق برآورد همه مؤلفه‏هاي انرژي در سطح زمين ازجمله شار تابش خالص، شار گرماي خاك، و شار گرماي محسوس و با استفاده از معادله توازن انرژي به محاسبه تبخير تعرّق اقدام مي‌شود. هدف از اين تحقيق ارزيابي تغييرات مكاني و زماني تبخير‏ تعرّق واقعي گندم در محدوده ايستگاه تحقيقات كشاورزي شهرستان حاجي‌آباد با استفاده از الگوريتم سبال و چهار تصوير لندست 7‏/ ‏سنجنده+‏ ETMدر سال‏هاي 1383-1384 است. پس از مقايسه نتايج حاصل از الگوريتم سبال با داده‏هاي لايسيمتر، مشخص شد كه ميانگين تفاضل مطلق بين نتايج يادشده 0.7 ميلي‌متر در روز و ضريب همبستگي برابر 0.83 است. بررسي آماري نتايج با آزمون تي نشان مي‏دهد كه اختلاف معني‏داري بين نتايج حاصل از الگوريتم سبال و لايسيمتر وجود ندارد. همچنين، نتايج نشان مي‏دهد كه الگوريتم سبال از كارايي مناسبي براي برآورد تبخير تعرّق در منطقه مورد مطالعه برخوردار است.