بررسي تأثير پارامترهاي محيطي و جمعيتي بر توزيع مكاني دماي سطح كلان‏شهر تهران با تلفيق مدل‏‏ هاي آماري و مدل تك ‏پنجره

امروزه يكي از مهم‏ترين معضلات زيست‏محيطي در كلان‏شهرها افزايش دماي سطح و در نتيجه افزايش شدت جزيره حرارتي شهري است. هدف از اين پژوهش بررسي تأثير پارامترهاي محيطي و جمعيتي در توزيع مكاني دماي سطح كلان‏شهر تهران است. بدين منظور، از ده تصوير ماهواره‏اي لندست مربوط به سال‏هاي 2010 و 2011 براي استخراج نقشه‏هاي پارامترهاي محيطي، كاربري پوشش سطح زمين، و دماي سطح زمين استفاده شد. براي طبقه‏بندي كاربري پوشش سطح زمين از روش بيشترين شباهت و براي محاسبه دماي سطح از مدل تك‏پنجره استفاده شد. همچنين، براي مدل‏سازي پارامترهاي محيطي از شاخص‏هاي NDVI، NDWI، و NDBI استفاده شد. سرانجام، براي بررسي تأثيرگذاري پارامترهاي جمعيتي و محيطي بر توزيع دماي سطح از تحليل‏هاي آماري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان‏دهنده آن است كه ضريب همبستگي بين ميانگين شاخص‏هاي NDVI، NDWI، و NDBI با دماي سطح به‏ترتيب 0.89، 0.8، و 0.82 است. ميانگين دماي سطح براي كاربري‏هاي ساخته‏شده، فضاي سبز، باير، و آب به‏ترتيب 312.16، 309.36، 317.36، و 303.86 است. نتايج نشان داد كه با افزايش مقادير شاخص‏هاي NDVI، NDWI، و NDBI دماي سطح به‏ترتيب كاهش، كاهش، و افزايش مي‏يابد. همچنين، ارتباط مستقيم با ضريب همبستگي 0.65 بين تراكم جمعيت و ميانگين دماي سطح هر منطقه وجود دارد.