تحليل برگشتي پارامترهاي هيدروديناميكي محيط متخلخل پيرامون بخش شرقي تونل 7 مترو تهران با استفاده ازگالري‌هاي زهكش در نرم‌افزار PLAXIS و FLAC

بالا بودن سطح آب زير زميني يكي از مسائل مهمي است كه مي تواند موجب اختلال در ساخت تونل شود. پيش بيني نفوذ آب زيرزميني به تونل براي جلوگيري از مشكلات حين حفاري و طراحي سيستم زهكشي موضوعي بسيار مهم  است؛ بنابراين لازم است مقدار جريان آب و مدل زهكشي آن پيش بيني و در طراحي ها لحاظ گردد. به همين منظور براي ارائه طرح خشك اندازي در قسمت شرقي خط 7 مترو تهران، در مقطع كيلومتراژ 500+4 تا 600+4 از دو گالري زهكش به طول 14 متر استفاده مي شود. مدلسازي و تخمين آب ورودي به تونل نيازمند اطلاعات تكميل و دقيق خصوصيات هيدروديناميكي خاك مي باشد. هم چنين بررسي صحت مدلسازي و آناليز عددي و مقايسه با شرايط واقعي جهت بهينه سازي طرح داراي اهميت زياد مي باشد. يكي از بهترين روش هاي ارزيابي اين پارامترها در مقياس توده زمين انجام تحليل برگشتي بر اساس نتايج آزمايشگاهي است. با استفاده از روش‌هاي المان محدود و تفاضل محدود در نرم افزارهاي PLAXIS و FLAC، ميزان نفوذ آب زيرزميني به دو گالري در كل طول آن در حالت پايدار محاسبه شد و از داده‌هاي به دست آمده از آزمايش لوفران مقدار پارامترهاي هيدروديناميكي خاك به روش تحليل برگشتي تخمين زده شد. نتايج بدست آمده حاكي از امتياز روش حل تحليل برگشتي نسبت به روش آزمايش لوفران براي اندازه گيري نفوذپذيري با احتساب داده‌هاي يكسان مي‌باشد ميزان نفوذ آب زيرزميني در آزمايش‌هاي ميداني 600 متر مكعب بر روز برآورد شده است و خطاي دو روش تفاضل محدود و اجزاي محدود به ترتيب برابر 12 درصد و 4.8 درصد است كه به خوبي موافق مقادير اندازه‌گيري ‌شده مي‌باشند و مقدار پارامتر نفوذپذيري بهينه حاصل از تحليل برگشتي به ترتيب برابر 5^10x4.5 و 5^10x3.6 متر بر ثانيه و نيز قابليت انتقال بهينه به ترتيب معادل 117 و 214 متر بر روز براي اين منطقه تعيين شد