بررسي ارتباط بين ويژگي‌هاي گوشه‌داري، بافت سطحي و وجود ريزترك در سنگدانه‌هاي طبيعي با مساحت، شيب و طول آبراهه اصلي در حوزه بالادست مخروط افكنه‌هاي واقع در شمال دشت ديره

lt;p dir= RTL gt;ويژگي­هاي ريخت­شناسي حوزه­ها مانند مساحت، شيب و طول رودخانه اصلي مي­توانند بعضي از خصوصيات سنگدانه­ها مانندگردشدگي، بافت سطحي و ميزان ريزترك­ها را تحت­تاثير قرار دهند. ابتدا از طريق تصاوير ماهواره­اي، نقشه­هاي زمين­شناسي و بازديد­هاي ميداني، 12 مخروط­افكنه انتخاب شد كه داراي حوزه بالادستي مشابهي از نظر سنگ­شناسي هستند. از قسمت وسط 12 مخروط­افكنه، 150 نمونه براي سه اندازه متفاوت شن (50 نمونه براي هر اندازه) برداشت گرديد و ويژگي­هاي فوق­الذكر مورد بررسي قرار گرفت. نتايج به ‌دست ‌آمده  نشان مي­دهد كه با كاهش شيب، افزايش مساحت و طول مسير جريان حوزه بالادست مخروط­افكنه­ها، گرد­شدگي افزايش، بافت سطحي صاف­تر و ميزان ريزترك­ها كاهش مي­يابد. كمترين ميزان گردشدگي در مخروط­افكنه داراي مساحت حوزه بالادستي 27 و 33 هكتار و در محدوده سنگدانه­هاي با اندازه ( mm5/1216) در حالي كه بيشترين ميزان گردشدگي در مخروط­افكنه داراي بزرگ‌ترين مساحت حوزه بالادستي (206 و 309 هكتار) و بزرگ‌ترين سنگدانه­ها ( mm255/37) به‌ دست‌ آمده است. از نظر بافت سطحي نيز بيشترين زبري و كمترين زبري به ترتيب در مخروط­افكنه­اي با مساحت حوزه بالا­دستي 25 هكتار و ذرات ( mm5/1216) و مخروط­افكنه با مساحت حوزه بالادستي 309 هكتار و سنگدانه‌هاي  mm37.525 مشاهده شده است. از نظر ريزترك نيز كمترين درصد ترك در ريزترين سنگدانه‌هاي برداشت شده از مخروط­افكنه با مساحت حوزه بالادستي 309 هكتار به ميزان 10 درصد و بيشترين ميزان ترك در درشت­ترين سنگدانه­هاي برداشت شده از مخروط­افكنه با مساحت حوزه بالا­دستي 29 و 33 هكتار به ميزان 32 درصد، به ‌دست ‌آمده است. همچنين وضعيتي مشابه با مساحت حوزه بالادست براي طول مسير جريان ديده شد. lt;/p gt;