برآورد شرايط فيزيكوشيميايي تشكيل و مقايسه شيمي كاني بيوتيت در سنگ‌هاي آذرين جنوب شهرستان گرمي، شمال غرب ايران

شمال غرب ايران به خصوص حوزه تالش از پهنه‌هاي مهم فعاليت ماگمايي آلكالن شوشونيتي در دوران سنوزوئيك مي‌باشد. توده‌هاي گابرويي با سن ائوسن بالايي– اليگوسن در جنوب شهر گرمي به­‌عنوان بخشي از حوزه تالش، در بازالت‌هاي آلكالن ائوسن نفوذ كرده‌اند. بازالت‌هاي آلكالن بافت هيالوميكروليتك پورفيري و گلومروپورفيري داراي تركيب پلاژيوكلاز و كلينوپيروكسن با مقادير كمتر كاني‌هاي اليوين، كاني‌هاي تيره، ميكاي سياه، آمفيبول و آلكالي فلدسپار مي­باشند و توده‌هاي گابرويي داراي بافت گرانولار و حاوي كاني‌هاي پيروكسن، پلاژيوكلاز، ميكاي قهوه‌اي و آمفيبول قهوه‌اي± آلكالي فلدسپار مي‌باشند. تركيب سنگ كل تمام اين رخنمون­ها آلكالن شوشونيتي مي­باشد. ميكاهاي سنگ‌هاي مورد مطالعه در جنوب گرمي براساس رده‏بندي شيميايي با Fe# 0.33 تركيب بيوتيتي در حد فاصل بين دو قطب سيدروفيليت و استونيت دارند كه با توجه به شواهد پتروگرافي و تركيب شيميايي، همزيست با آمفيبول مي­باشند. تركيب شيميايي اين بيوتيت‏ها نشانگر ماهيت آلكالن و منيزيم دار ماگماي ميزبان بوده و با توجه به مقادير AlVI 1 به‌صورت اوليه از ماگماي اوليه تبلور يافته‌اند. در همه نمونه‌هاي مورد مطالعه مقدار Mg# از 53 تا 67 درصد، مقدار AlTotalاز2.24 تا 2.58 و Fe# از 0.33 تا 0.47 متغير است. حضور Fe3+در ساختار كاني بيوتيت از 1.73 تا 2.23 نشانگر مقادير فوگاسيته بالا با مقدار 15-10 تا 17-10 بار براي گابروهاي غفار كندي و بين 13-10 تا 15-10 براي گابرو و بازالت‌هاي ماراللو با بافر هماتيت و مگنتيت مي‌باشد. بيوتيت‌هاي مورد مطالعه به لحاظ شيميايي مشابه نمونه‌هاي بيوتيتي سنگ‌هاي تيپ رومن و سنگ‌هاي پتاسيك مرند بوده و نشانگر وابستگي ماگماي تشكيل دهنده به محيط فرورانشي است.