استدلال پرسش باز مور در فلسفه اخلاق مور و چالش پارادوكس تحليل در آن

استدلال ‌پرسشِ‌ باز نقطۀ عطفي در اخلاق تحليلي معاصر است كه بسياري از ديدگاهاي جديد در واكنش به اين استدلال مطرح‌ شدند. در اين مقاله به نقد و بررسي استدلال ‌پرسشِ‌ باز و مفروضات معناشناختي آن پرداخته‌ و نشان داده‌ايم كه اين استدلال كاربستي از پارادوكس تحليل و نظريۀ توصيفي معنا در مورد مفاهيم اخلاقي است. بنا بر پارادوكس تحليل‌‌، مقوّمات اشياء در مفهوم آنها دخيل بوده و بدين جهت تعاريف حقيقي كه مشتمل بر مقوّمات اشياء هستند‌‌، اين‌همان‌گويانه و فاقد اطلاع تازه‌اند. در ادامه، براي حلّ پارادوكس تحليل راه حلّ مستفاد از ديدگاه‌هاي معناشناختي فرگه‌‌، پوزيتيوسم منطقي‌‌، سهروردي۔لاك و كريپكي۔پاتنم را مطرح كرده و نشان داديم كه‌ هيچ‌يك از اين ديدگاه‌ها قابل إعمال بر مفاهيم اخلاقي نبوده و نمي‌توانند پاسخ رضايت بخشي در قبال استدلال ‌پرسشِ‌ باز قلمداد شوند. در‌ نهايت‌‌، توضيح داديم كه مي‌توان با الهام از نظريۀ كريپكي۔پاتنم و با توسل به شهودات زباني، راه حلّ ديگري براي «پارادوكس تحليل» پيشنهاد كرد. بنا بر اين راه حلّ‌‌، ارجاع اوليۀ واژه‌هاي اخلاقي بر مصاديق خارجي بدون وساطت مفهوم و از طريق شهودات مشترك اهل زبان انجام مي‌پذيرد و مفهوم دقيق اين واژه‌ها به‌تدريج در فرآيند تحليل و با لحاظ شهودات اوليّه ساخته و پرداخته مي‌شود.