ارتباط بين هوش معنوي و فرسودگي شغلي معلمان تربيت‌بدني (مطالعه موردي استان سمنان)

هدف اصلي اين پژوهش، بررسي ارتباط بين هوش معنوي و فرسودگي شغلي معلمان تربيت‌بدني بود. روش تحقيق توصيفي– همبستگي است و جامعۀ آماري تحقيق شامل كليه‌ معلمان تربيت‌بدني آموزش‌وپرورش استان سمنان مي‌باشد كه با استفاده از جدول مورگان 148 نفر (77 مرد و 71 زن) به‌عنوان نمونۀ آماري به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي انتخاب شدند و پرسشنامه‌هاي هوش معنوي (بديع و همكاران، 1389) و فرسودگي شغلي (مسلش، 1996) را تكميل كردند. پس از جمع‌آوري پرسشنامه‌ها درنهايت تعداد 141 پرسشنامه موردبررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بين متغيرهاي هوش معنوي و فرسودگي شغلي ارتباط معكوس و معناداري وجود دارد (0/01 P). همچنين بين تمامي زيرمقياس‌هاي هوش معنوي و فرسودگي شغلي ارتباط منفي و معناداري مشاهده شد. نتايج رگرسيون خطي ساده مؤيد آن بود كه هوش معنوي به‌تنهايي 36 درصد واريانس فرسودگي شغلي را پيش‌بيني مي‌كند. همچنين رگرسيون چندگانه نشان داد كه توانايي تعامل و مقابله با مشكلات با ميزان 0/31- بيشترين سهم و خودآگاهي و عشق با ميزان 0/12- كمترين سهم را در پيش‌بيني متغير فرسودگي شغلي دارند. درنهايت نتايج آزمون‌هاي t و ANOVA حاكي از آن بود كه بين ميانگين‌هاي هوش معنوي و فرسودگي شغلي بر اساس برخي از ويژگي‌هاي جمعيت شناختي شامل جنسيت، وضعيت تأهل، سطح تحصيلات و سابقه كار اختلاف معناداري وجود ندارد (0/05 p).