ارتباط بين عملكرد استقامت هوازي و اجراي آزمون RAST در بازيكنان تيم ملي فوتسال زنان

در دنياي امروز، فوتسال از جمله ورزش‌هاي تيمي با توپ است كه در سال‌هاي گذشته با محبوبيت زيادي همراه بوده است. در حال حاضر بازيكنان اين رشته ورزشي در سطح حرفه‌اي و در تعامل با بازيكنان حرفه‌اي هستند. هدف از اين پژوهش بررسي ارتباط بين عملكرد استقامت هوازي و آزمون RAST در بازيكنان تيم ملي فوتسال زنان ايران بود.به همين منظور 22 بازيكن فوتسال (با ميانگين 3/08±25/18 سال؛ 6/61±54/64 كيلوگرم وزن؛ و 5/17±162/25 سانتي متر قد) حاضر در اردوي تيم ملي فوتسال بانوان در اين پژوهش شركت كردند. عملكرد استقامت هوازي، توان بي هوازي و همچنين تركيب بدن اندازه گيري شد. براي تحليل داده ها و ارتباط موجود بين متغيرها از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي ساده در سطح معناداري 0/05≥P استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين استقامت هوازي و ميانگين توان بي هوازي بازيكنان تيم ملي فوتسال زنان ارتباط متوسط مثبت و معناداري وجود دارد (0/57=R،0/008=P). با اين وجود، رابطه ي استقامت هوازي با شاخص خستگي، استقامت هوازي با درصد چربي بدن، ميانگين توان بي هوازي با شاخص خستگي و ميانگين توان بي هوازي با درصد چربي در بازيكنان ملي فوتسال زنان ضعيف و معكوس بود كه از لحاظ آماري معنادار نيست (به ترتيب، 0/07=R، 0/76=P؛ 0/08=R، 0/72=P؛ 0/04=R، 0/85=P؛ 0/07=R، 0/75=P). نتايج نشان داد كه سهم فسفوريلاسيون اكسيداتيو در مصرف كل انرژي در خلال دويدن هاي كوتاه مدت شديد (كمتر از 6 ثانيه)، اتفاق مي افتد،  قابل چشم پوشي است ؛ اما، اگر قرار باشد اين دويدن هاي كوتاه مدت 56 ثانيه اي بارها و با ريكاوري هاي كوتاه مدت تكرار شود؛ اين جاست كه نمي توان نقش استقامت هوازي و در واقع، فسفوريلاسيون اكسيداتيو را ناديده گرفت. بنابراين به نظر مي رسد هر چه  اكسيژن مصرفي در حين دويدن هاي كوتاه مدت شديد بالاتر باشد، تكيه بر گليكوليز بي هوازي كمتر و همچنين، حفظ توان بالاتر استنتايج نشان داد كه بين عملكرد استقامت هوازي و اجراي آزمون بي هوازيRAST در بازيكنان تيم ملي فوتسال زنان كشور رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. بنابرين توان هوازي به طور ويژه بايد به عنوان يك عامل مهم و تعيين كننده در آماده سازي بازيكنان فوتسال درنظر گرفته شود.