مقايسه تاثير فعاليت هوازي بيشينه بر تغييرات آنتي اكسيداني و ايمونوگلوبولين A بزاقي در مردان ميانسال ورزشكار و غير ورزشكار

فعاليت‌هاي بدني نقش مهمي در پيشگيري، به تأخير انداختن و درمان مشكلات ناشي از فرآيند پيري و بهبود كيفيت زندگي دارند. هدف از اين تحقيق، اندازه‌گيري شاخص‌هاي سيستم دفاع آنتي اكسيداني و ايمونولوژيكي براي درك اثر فعاليت ورزشي هوازي بود. 12 ورزشكار مرد (سن 4/95±51/7 سال، وزن 4/51±67/5 كيلوگرم، شاخص توده بدن 0/920±23/98 كيلوگرم بر مترمربع) و 12 غيرورزشكار مرد (سن 3/28±52/91 سال، وزن 5/12±72/35 كيلوگرم، شاخص توده بدن 89/0±58/25 كيلوگرم بر مترمربع)، به صورت تصادفي هدفمند انتخاب شدند. آزمون تعديل شده 20 متر شاتل ران براي فعاليت هوازي وامانده ساز مورد استفاده قرار گرفت. فعاليت آنزيم هاي سوپراكسيداز ديسموتاز(SOD) ، كاتالاز (CAT)، پراكسيداز (POD) و همچنين ايمونوگلوبولين A بزاقي قبل، بلافاصله بعد و يك ساعت بعد ازتمرين هوازي بيشينه اندازه گيري شد.بر اساس نتايج، فعاليت آنزيم‌هاي آنتي اكسيداني در هر دو گروه بلافاصله بعد از فعاليت و هم چنين يك ساعت بعد از فعاليت، افزايش معناداري نسبت به قبل از فعاليت داشت. از طرفي، در هر دو گروه ورزشكار و غير ورزشكار، تفاوت معنا دار بين مقدار ايمونوگلوبولين A قبل و بعد از تمرين ملاحظه نشد. در حالت ريكاوري نيز فعاليت آنزيم هاي CAT و SOD در گروه ورزشكار نسبت به غير ورزشكار افزايش معناداري نشان دادند. به نظر مي رسد كه سابقه فعاليت ورزشي منظم در افراد ورزشكار مي‌تواند باعث سازگاري بهينه و افزايش توان سيستم دفاعي آنتي اكسيداني در مقابله با فشار اكسايشي گردد.