تأثير هشت هفته تمرين هوازي و فعاليت وامانده ساز بر آنزيم هاي آنتي اكسيداني بزاقي و خوني در مردان غيرفعال

مطالعات نشان مي‌دهند كه بزاق مي‌تواند جايگزين مناسبي براي خون در تحقيقات پزشكي ورزشي باشد. از اين‌رو، تحقيق حاضر به‌منظور بررسي تأثير تمرين هوازي و فعاليت وامانده‌ساز بر شاخص‌هاي خوني و بزاقي سوپراكسيدديسموتاز (SOD)، كاتالاز (CAT) و گلوتاتيون پراكسيداز (GPx) در مردان غيرفعال انجام شد. بيست و هفت مرد سالم (18 تا 21 سال) به‌طور تصادفي در دو گروه تمرين (15 نفر، براي 8 هفته، 3 جلسه تمرين در هفته، دويدن با شدّت 50 تا 70 درصد ضربان قلب ذخيره) و گروه كنترل (12 نفر) جايگزين شدند. فعاليت وامانده‌ساز هوازي بعد از دوره‌ي تمريني توسط آزمودني‌ها اجرا شد. نمونه‌هاي بزاقي و خوني قبل و بعد از تمرين و بعد از فعاليت وامانده‌ساز به‌منظور اندازه‌گيري سطوح SOD، CAT و GPx جمع آوري شد. دادهها با استفاده از آزمونهاي تحليل واريانس در اندازههاي مكرر، پس تعقيبي بونفروني و همبستگي پيرسون در سطح معنيداري 0.05 p بررسي شد. در گروه تمرين، به‌دنبال دوره‌ي تمريني افزايش معني‌داري در SOD بزاقي و SOD، CAT و GPx خوني مشاهده شد (0.05 p). متعاقب فعاليت وامانده‌ساز، فعاليت SOD بزاقي و خوني به‌طور معني داري در هر دو گروه تمرين و كنترل افزايش يافت (0.05 p). همچنين، تمرين هوازي و فعاليت هوازي تأثير معني‌داري بر سطوح بزاقي آنزيم‌هاي CAT و GPx نداشت (0.05 p). به‌طوركلي، تمرين هوازي مي‌تواند به افزايش آنتي‌اكسيدان‌هاي آنزيمي در نمونه‌هاي خوني و SOD بزاقي منجر شود. به‌علاوه، SOD بزاقي و خوني در پاسخ به فعاليت وامانده‌ساز افزايش مي‌يابد. از اين‌رو، استفاده از بزاق در اين مسير، به‌عنوان يك شيوه‌اي غيرتهاجمي در مطالعات ورزشي به تحقيقات بيشتري نياز دارد.