امر به معروف و نهي از منكر از منظر دين و شرايط اقامه آن

در قرآن كريم، آيات زيادي بر امر به معروف و نهي از منكر دلالت دارند؛ بعضي از اين آيات به طور صريح و آمرانه و بعضي به طور غيرمستقيم و ارشادگرايانه به رواج اين دو آموز ‌ه‌ي ديني مي پردازند. با مطالعه كتب حديث د مي يابيم كه بيانات ائمه‌ي هدي(ع) درباره‌ي وجوب امر به معروف و نهي از منكر؛ ترجمان وحي و تفسير قرآن كريم و در راستاي مضامين و اهداف قرآني است. شرايط اقامه امر به معروف و نهي از منكر در همه افراد جمع نمي شود، بلكه بعضي از مردم صلاحيت اقامه آن را دارند. هر چند همه مردم مخاطب آن هستند، ولي به آن مأمور نيستند و اين شروط جز در معصوم » و گروه مؤمنان» جمع نمي‌شود. از مهمترين فرضيه‌هاي اين تحقيق آن است كه آيا در حكومت اسلامي فقط صاحبان قدرت و ابزارهاي قدرتمند بايد امر به معروف و نهي از منكر نمايند؟ با توجه به يافته‌هاي مقاله، به اين باور رسيديم كه انجام اين دو فريضه توسط آحاد مؤمنين نه تنها باعث هرج و مرج و آشوب‌طلبي نمي‌شود، بلكه باعث استحكام پايه‌ها و باورهاي اسلامي مي‌شود و در تربيت عمومي جامعه بسيار تأثيرگذار است؛ همچنين عدم تأثير امر به معروف و نهي از منكر در مخاطب، نمي‌تواند بهانه و توجيهي براي ترك اين عمل باشد.