مطالعه حساسيت رفتار روزانه لايه آميخته اقيانوسي به تبخير سطحي روي شمل درياي عربي در حين مونسون تابستاني در حضور واداشت باد و موج با روش شبيه سازي پيچك بزرگ

در اين مقاله تاثير تبخير بر لايه آميخته اقيانوسي در حضور يا عدم حضور گردش لانگموير و شكست موج با استفاه از شبيه سازي پيچك بزرگ بررسي و در تعريف شبيه سازي، از پارامترهاي نزديك به مونسون تابستانه درياي عربي استفاده شد. شبيه سازي براي 5/33 ساعت انجام و از خروجي هاي 5/9 ساعت ابتدايي صرف نظر شد و پارامترهاي مختلف در يك بازه ي 24 ساعته مورد بررسي قرار گرفتند. در حضور تبخير و واداشت باد و عدم حضور گردش لانگموير و شكست موج، نوسانات روزانه TKE و SST با نوسانات روزانه شار گرمايي نهان تبخير هم خواني دارد و TKE نسبت به حالت عدم حضور تبخير، بين 25 تا 100 درصد افزايش يافته است. در يك بازه ي 24 ساعته، تبخير در حضور گردش لانگموير و شكست موج، SST را حدودا 06/ سانتي گراد كاهش داده است و مطابق انتظار، كاهش دماي ناشي از تبخير در حضور گردش لانگموير و شسكت موج به ميزان كم تري (حدودا 05/ سانتي گراد ) بوده است. مشاهده شد كه تبخير در غياب شكست موج و گردش لانگموير موجب كاهش اندك برش جريان و توليد برشي و افزايش نرخ اتلاف (به ميزان تقريبي 2 برابر)، انتقال فشاري و انتقال تلاطمي TKE مي شود. دو جمله اخير بودجه TKE با نرخ اتلاف در نزديكي سطح آب تعادل را برقرار مي سازند و در اين حالت است كه امكان نوسانات روزانه نيمرخ TKE وجود دارد. با اين وجود، مهمترين تاثير به حساب آوردن تبخير در حضور گردش لانگموير و شكست موج در بودجه TKE، به كاهش توليد برشي در قسمت هاي مياني لايه ي آميخته ي اقيانوسي خلاصه مي شود. اين نتيجه نيز بدست آمد كه حضور يا عدم حضور گردش لانگموير و شكست موج تاثير چنداني بر نيمرخ شار گرمايي تلاطمي ندارد؛ درست مانند تبخير كه بر توليد تلاطمي استوكس بي تاثير است.