اثربخشي آموزش مثبت نگري بر حالت‌هاي روان‌شناختي مثبت (توانمندي‌هاي منش) دانش آموزان دختر دبيرستاني

هدف از اين پژوهش تعيين اثربخشي آموزش مثبت نگري بر حالت‌هاي روان‌شناختي مثبت (توانمندي‌هاي منش) دختران نوجوان كلاس‌هاي دوم و سوم دبيرستان بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بود. نمونه پژوهش چهل نفر بودند كه به روش تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش جايگزين شدند (هر گروه بيست نفر). ابزار پژوهش پرسشنامه حالت‌هاي روان‌شناختي مثبت (رجايي، خوي نژاد و نسائي) بود. گروه آزمايش نه جلسه نوددقيقه‌اي (به مدت دو ماه) آموزش مثبت نگري دريافت نمود و گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. نتايج حاصل از تحليل كوواريانس تك متغيره در مرحله پس‌آزمون و پيگيري نشان داد كه آموزش مثبت نگري در افزايش حالت‌هاي روان‌شناختي مثبت )توكل به خدا، خوش‌بيني، خودكارآمدي، وظيفه‌شناسي، احساس كنترل، هدفمندي، اميدواري، رضايت از زندگي، زندگي معنادار، خلق مثبت و شادماني، اجتماعي بودن، عزت‌نفس و احساس ارزشمندي، احساس‌ آرامش، قدرداني و بخشش( گروه آزمايش مؤثر بوده است.