نقش سلامت معنوي و دلبستگي به خدا، در پيش‌بيني كيفيت زندگي زنان مطلقه

هدف اين پژوهش، تعيين نقش سلامت معنوي و دلبستگي به خدا در پيش‌بيني كيفيت زندگي زنان مطلقه شهرستان تربت حيدريه در سال 1389 بود. اين پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي است. جامعه آماري، زنان مطلقه مراجعه‌كننده به بهزيستي شهرستان تربت حيدريه در سال 1394 است، كه 100 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس و مبتني بر هدف انتخاب و پرسش‌نامه كيفيت زندگي (SF-36)، سلامت معنوي (SWBS) و دلبستگي به خدا (AGS) را تكميل كردند. نتايج تحليل رگرسيون چندگانه به روش گام‌به‌گام نشان داد كه 25 درصد از واريانس كيفيت زندگي، توسط سلامت معنوي و دلبستگي به خدا تبيين مي‌شود. همچنين دلبستگي ايمن به خدا، سلامت معنوي مذهبي، سلامت معنوي وجودي، دلبستگي دوسوگرا به خدا و دلبستگي اجتنابي به خدا، به ترتيب و به صورت معنادار، تغييرات مربوط به كيفيت زندگي را پيش‌بيني مي‌كنند. بر اساس اين يافته‌ها، مي‌توان گفت: افزايش اعتقادات مذهبي، توكل به خدا و پرورش سلامت معنوي در زنان مطلقه، نقشي اساسي در افزايش سازگاري و كيفيت زندگي آنان ايفا مي‌كند.