تحليل انتقادي «خودشيء‌انگاري زنان» و راهكارهاي قرآني مواجهه با آن

رفتارِ ابزاريِ بخشي از مردان جامعه با زنان، موجب شده برخي زنان نگاه شيءانگارانه ديگران به خود را بپذيرند و خود را يك شيء جنسي تلقي كنند. اين پديده‌‌ي شناختي رفتاري، در روان‌شناسي به «خودشيء‌انگاري» موسوم است. با توجه به آثار رفتاري و آسيب‌هاي اجتماعي اين اختلال، تنها معرفي و پديدارشناسي آن به‌ صورت ميداني كافي نيست و لازم است در يك مكتب جامع‌نگر و اطمينان‌بخش همچون آموزه‌هاي وحياني اسلام مطرح شود و عناصر نظري كارآمدي در جهت شناخت و مواجهه با آن استخراج گردد. پژوهش حاضر با روش تطبيقي و تحليلي به ريشه‌يابي و مطالعه اين عارضه در قرآن كريم پرداخته و سپس راهبردهاي قرآني جهت مواجهه با آن را جستجو كرده است. طبق بررسي‌ها مهم‌ترين مباني خودشيء‌انگاري زنان از نگاه قرآن، تخيّل، تمايل به تفاخر و تبرّجِ مديريت‌نشده در زنان است. راهبردهاي عملي قرآن براي پيشگيري و درمان آن، هويت‌بخشي به زن بر اساس الگوسازي از او براي تمام بشريت، تأكيد بر تساوي جايگاه عبودي و ظرفيت تكاملي زن و مرد، كنترل و محدودساختن گرايش‌هاي بدني و غريزي اوست.