استناد امامان(عليهم‌السّلام) به قرينه سياق در تفسير آيات الاحكام

سياق به معناي «نحوه چينش الفاظ اعمّ از مفردات يا جملات» يكي از قرايني است كه براي فهم مراد آيات به‌كار مي‌رود. در آثار مفسّران معاصر، به‌خصوص علّامه طباطبايي به اين قرينه بيش از گذشته توجّه شده است. اين مقاله درصدد ارايه نمونه‌هايي از استناد به اين قرينه، در فقه قرآني معصومان(عليهم‌السّلام) است. از‌اين‌رو، براي نمونه سه‌مورد از استناد به سياق در روايات امامان معصوم (عليهم‌السّلام) ذكر شده و بازتاب آن در برداشت فقهي از آيات بررسي شده است. اين سه‌مورد به‌ترتيب عبارتند از: «استناد به سياق خمر و ميسر و ازلام و انصاب»، «سياق حجّ و عمره» و «سياق آيه وضو».