‏بازجستي فقهي در مستندات عدم پذيرش شهادت تبرعي در حق الناس

شهادت از روي تبرع، به حالتي گفته مي شود كه شخصي داوطلبانه و بدون اينكه از وي خواسته شود، مبادرت به اداي شهادت نمايد. مشهور فقيهان چنين شهادتي را در حق الناس فاقد اعتبار دانسته و ديدگاه خود را معلّل به مستنداتي از قبيل در مظانّ اتهام قرار گرفتن شاهد، اجماع و برخي از اخبار باب نموده اند. تبصره 2 ماده 155 ق.آ.د.ك. سابق كه شهادت تبرعي را در حقوق الناس غيرمسموع تلقي مي نمود و ماده 204 قانون جديد (مصوب 1392) كه احضار شهود را منوط به تشخيص بازپرس يا معرفي شاكي يا تقاضاي متهم مي نمايد، ناظر به همين استظهار فقيهان مي باشد. در مقابل، جستار حاضر در پژوهشي توصيفي تحليلي و با نگاهي مسئله محورانه، به بازخواني مستندات پيش گفته پرداخته و با مناقشه در اعتبار آن ها، مقتضاي ادله و قواعد باب را پذيرش شهادت شخص متبرع يافته است.