به كار گيري انديشۀ ساختارزدايي در معماري با نگاهي به آثار برنارد چومي

مكتب ساختارزدايي براي اولين بار در دهه‌هاي 60 و 70 توسط ژاك دريدا، فيلسوف فرانسوي، در عرصۀ فلسفه و ادبيات مطرح شد. اين مكتب يكي از شاخه‌هاي مهم فلسفه پست مدرن محسوب مي‌شود و نقدي به بينش ساختارگرايي و همچنين تفكر مدرن است. روش ساختارگرايي، كشف و استخراج ساختارهاي كلي موجود در پديده‌ها و سپس تجزيه و تحليل ساختارها با استفاده از بررسي سازه‌ها و عناصر تشكيل‌دهندۀ آنها است. دريدا با ساختارگراها مخالف بود  چرا كه به اعتقاد او وقتي به دنبال ساختارها هستيم از متغيرها غافل مي‌مانيم. حدود بيست سال پس از انتشار نخستين كتاب‌هاي ژاك دريدا، ايده‌ها و انديشه‌هاي وي توسط معماران و منتقدان معماري مورد توجه قرار گرفت. ارتباط مستقيم ساختارزدايي با معماري نخستين بار توسط معماران نظريه‌پردازي چون پيتر آيزنمن و برنارد چومي تحقق يافت. پروژۀ پارك دلاويلت برنارد چومي به اعتقاد بسياري از كارشناسان سرآغاز سبك معماري ساختارزدايي و بي‌ترديد بزرگترين اثر تحقق يافتۀ اين سبك از معماري است. چومي در آثار اوليه خود با تعريف معماري به عنوان تولدي مدام از مقدمات و شرايط بالقوۀ بسيار مشخص در يك سو و خلق تجربيات و تمايلات جديد در سوي ديگر، آغازگر بحران و همچنين پتانسيلي براي معماري است كه به ندرت مورد توجه قرار گرفته است. در اين نوشتار به بررسي سبك معماري ساختارزدايي بر مبناي آثار چومي و به ويژه پروژۀ پارك دلاويلت مي‌پردازيم.