تحولات نوپديد در فرهنگ دانشگاه و فضاي كلاس و تأثير آن بر تدريس؛ تأملي در نسل‌هاي پنچ گانۀ دانشجو و استاد

هدف: هدف از اين مطالعه، فهم دانشگاه به مثابه فضاي اجتماعي است كه روابط نسلي به‌صورت درون نسل‌‌ها و ميان نسل‌‌ها در آن جريان مي‌يابد و مديريت، برنامه‌ريزي، ياددهي – يادگيري و تحقيق وخدمات تخصصي در آن را تحت تأثير شديد خود قرار مي‌دهد. روش: روش مطالعه فراتحليل كيفي و روش تحليل است و تحليل محتواي كيفي با استفاده از چك ليست به‌كار رفته است. قلمرو تحقيق اعضاي هيأت علمي‌و دانشجويان دانشگاه‌ها در سال 95-94 است. يافته‌ها: مشخصات پنج نسل ايراني به‌صورت سيستماتيك و متناظر با پنج نسل دنياي معاصر توصيف شده است. 1. نسل اول: نسل كهنه سربازان / در ايران: نسل مشروطه؛ 2.نسل دوم: نسل بومر/ نسل ناسيوناليسم ايراني؛ 3. نسل سوم: نسل X/ نسل نوسازي ؛ 4. نسل چهارم: نسل y يا هزاره / نسل انقلاب اسلامي‌؛ 5. نسل پنجم: نسل Z يا نت/ نسل پسا انقلاب. فاصله نسلي ميان استاد و دانشجو عمدتاً در دوره‌هاي كارشناسي و دكتري حرفه‌اي علوم پزشكي مشاهده مي‌شود. بوركراسي زدايي و تمركز زدايي، امكان توسعه فضاهاي اقتضايي دانشگاه را فراهم مي‌آورد كه شبكه‌اي خود تنظيم هستند و نه سلسله مراتبي.