واكاوي رقابت ايران و تركيه در بحران سوريه

بحران سوريه يكي از پيچيده‌ترين بحران‌هاي جوامع عربي است كه با گذشت چندين سال ادامه دارد. ايران و تركيه به عنوان دو كشور منطقه‌اي از ابتدا در اين بحران وارد شده و با هدف تغيير نقشه سياسي و موازنه قدرت در خاورميانه، سعي بر كنترل اوضاع سوريه دارند. تلاش در جهت اين مهم، آنها را به سمت رقابتي بي سابقه مبتني بر متغيرهاي ايدئولوژيكي و هويتي وارد كرده است. اين مسئله در حالي است كه دو كشور تا قبل از بحران سوريه در ابعاد مختلف  با يكديگر همكاري مي‌كردند و مطابق سياست جديد تركيه خواهان به صفر رساندن تنش با همسايگان بودند. به همين علت با توجه به وجود زمينه هاي همكاري ميان دو كشور و سياست مبتني بر تعامل تركيه اين سوال ايجاد مي‌شود  كه الگوي رفتاري مبتني بر رقابت و تعارض دو كشور در بحران سوريه چگونه قابل تحليل است؟ در اين راستا پاسخ مقاله بر اين اساس شكل مي گيرد كه در نتيجه برخورد دو متغير قدرت و منافع، نقش‌هاي ايران و تركيه در قالب رقيب رقيب مقابل يكديگر ايجاد ميشود و وجود نقش‌هاي متعارض ايران و تركيه در قالب محافظ براي ايران و تجديدنظرطلب براي تركيه آنها را  به سمت تداخل نقش مي‌كشاند كه مانعي براي اعمال نقش يكديگر مي باشد. در نتيجه اين تداخل نقش و شكل‌گيري نقش رقيب رقيب براي آن دو، الگوي رفتاري دو كشور به سمت رقابت و تعارض كشيده مي‌شود. در اين مقاله از روش توصيفي-تحليلي استفاده شده و براي گردآوري اطلاعات از روش كتابخانه اي بهره گرفته شده است.