بررسي گونه هاي شعر غنايي در ديوان وحشي بافقي

وحشي بافقي(939؟991؟) با ارائه آثاري ماندگار در شعر فارسي، از جمله شاعراني است كه با وجود پيروي از بزرگان ادبي گذشته، توانسته‌ است خود را از تقليد صرف، رهايي دهد و از آن، گامي فراتر نهد. او به‌جاي هنرنمايي‌هاي متكلّفانه و كاربرد صنايع مفاخره‌آميز، تلاش خود را در جهت ارتقاي معاني با زباني سهل و ممتنع، متمركز كرده ‌است. از ابتكارات وحشي تغييراتي است كه در برخي از انواع فرعي غنايي پديد آورده ‌است. در اين نوشتار تلاش كرده‌ايم انواع ادبي و غنايي را در آثار او بررسي كنيم تا از طريق مقايسه، ابتكارات او در چهارچوب و مضمون را بشناسيم. برخي از خلّاقيت‌هاي اين شاعر در سطح وسيع‌تر پديد آمده و شناخته ‌شده‌تر است؛ مانند: نقش او در زمينه ارتقاي طرز واسوخت در غزل‌ و تركيب‌بند، خلق مثنوي فرهاد و شيرين و ناظر و منظور، ابتكار در انواع فرعي طنز، نظير قسمت‌نامه و حمارنامه، گسترش ساقي‌نامه در قالب و وزني روان‌تر، سرودن تركيب‌بندهايي با مضمون مرثيه و واسوخت و انواعي ديگر، شامل: مناجات‌نامه، تعميه و ماده‌تاريخ، مناظره، نقيضه، اخوانيه، مفاخره نيز ابتكاراتي داشته‌است كه كم‌تر شناخته شده‌است.