مدل‌سازي ساختاري عوامل مؤثر بر جذب گردشگران به پديده‌هاي گردشگري مصنوعي (مورد مطالعه: پارك و درياچه چيتگر تهران)

انسان شهرنشين، با زندگي روزمره در فضايي كه خود ساخته، فرصت گذران اوقات فراغت و گردش در طبيعت را از دست داده و در اندك فرصت‌ پيشِ رو، محدوديت‌هاي مسافت و زمان كمتر مجال گردش در دل طبيعت را به او داده است. اين مسئله در كلان‌شهرها ازجمله تهران بحراني‌تر است؛ چراكه فضاهاي طبيعي گردشگري و گذران اوقات فراغت اطراف شهر، دست‌خوش رقابت گروه‌هاي متعدد اقتصادي شده و تنگناهاي بسياري در اين عرصه به‌وجود آمده است. پارك و درياچه چيتگر (خليج فارس)، در حاشيه بافت شهر تهران، فرصت ارزنده‌اي براي شهروندان و گردشگران به‌وجود آورده تا اوقات فراغت خود را، در فضاي شبه‌طبيعي، سپري كنند. امّا، به دلايل بسياري، اين مجموعه نتوانسته از تمام ظرفيت‌هاي خود براي جذب بازديدكننده و گردشگر بهره ببرد. هدف پژوهش حاضر مدل‌سازي ساختاري عوامل مؤثر بر كشش گردشگران به جاذبه مصنوعي مذكور است. در اين پژوهش، كه ماهيتي كاربردي دارد، با روش تحليلي‌ـ‌توصيفي و با ابزار پرسش‌نامه محقق‌ساخته، تأثير عوامل گوناگون اقتصادي، اجتماعي، دسترسي و كيفيت محيطي بر بهبود و گسترش گردشگري پارك و درياچه چيتگر بررسي مي‌شود. حجم نمونه پژوهش، با بهره‌گيري از فرمول كوكران، 185 پرسش‌نامه محاسبه شد و براي استنباط‌هاي علمي مدل‌سازي معادلات ساختاري، آزمون T و ضريب همبستگي اسپيرمن به‌كار گرفته شد. نتيجه پژوهش حاكي از آن است كه عوامل اجتماعي، با ضريب رگرسيوني 0.93 وp–value  برابر 0.002، بيشترين اثر را بر جذب گردشگران و بازديدكنندگان از اين جاذبه دارد.