روابط بينامتني رمان «فريدون سه پسر داشت» با داستان «فريدون» در شاهنامه

نقد بينامتني به تحليل و بررسي روابط متون مي‌پردازد و با توجه به ويژگي‌هاي رمان‌هاي پست مدرن، تحليل بينامتني اين متون ضروري به نظر مي‌رسد. جريان سيال ذهن، بازگشت به گذشته و به نقد كشيدن آن، حضور شخصيت‌هاي تاريخي، بينامتنيت، درگير شدن خواننده با متن، تأكيد بر بي‌نهايت بودن معنا و عدم قطعيت از ويژگي‌هاي رمان‌هاي پستمدرن است. عباس معروفي از جمله نويسندگاني است كه در مجموعه‌ي آثارش مانند پيكر فرهاد، سفوني مردگان و سال بلوا و فريدون سه پسر داشت و غيره گرايش آشكاري به مؤلفه‌هاي پست مدرن دارد. پژوهش حاضر، بر مبناي نظريه‌هاي بينامتنيت بويژه منطق گفتگويي به تحليل رمان « فريدون سه پسر داشت» كه با داستان پادشاهي فريدون در شاهنامه رابطه‌ي گفتگويي دارد، پرداخته است. نتيجه‌ي اين بررسي نشان مي‌دهد كه نويسنده با تكيه بر اقتدار اسطوره‌ي فريدون و پسرانش در شاهنامه، جدال هميشگي بشر بر سر تصاحب قدرت را به نمايش بگذارد. همچنين از مجموعه‌ي دلالت‌هاي ضمني و معناشناختي، كارناوال گرايي و چندصدايي موجود در رمان، تفسير و خوانشي ديگرگونه از داستان پادشاهي فريدون شاهنامه حاصل مي‌شود.