تصويرپردازي‌هاي هنرمندانه نظامي از مؤلّفه‌‌هاي منظومه خسرو و شيرين

زبان شعر نظامي كه از برجسته‌ترين شاعران سبك آذربايجاني است، كاملاً تصويري و كنايي است و در شعر او استفاده هنرمندانه از انواع صورخيال بسيار ديده مي‌شود. اگرچه ماجراي خسرو و شيرين در قرن ششم داستاني مشهور و آشنا براي عام و خاص بوده‌است، هنرنمايي نظامي در شيوه بيان از جمله در توصيف و تصوير زيبارويان و صحنه‌هاي طبيعت، آشكارا ديده مي‌شود. در بين آثار نظامي درباره خسرو و شيرين بايدگفت پرداختن به موضوعي غنايي، آن هم عشقِ اشرافي، همچنين علاقه نظامي و حوصله كم نظير او در توصيف شخصيّتي همچون خسرو و شيرين و حوادث پيرامون آن‌ها، از دلايلي است كه موجب شده خسرو و شيرين در ادبيّات فارسي و حتّي در ميان آثار خود نظامي از لحاظ بلاغي و ادبي جايگاهي خاص داشته‌باشد. هدف از پژوهش حاضر آن است كه تصاوير عاشق و معشوق و نيز جلوه‌هايي از تصاوير طبيعت را در هنرمندانه‌ترين منظومه غنايي ادب فارسي ـ خسرو و شيرين ـ بررسي و هنرنمايي‌ هاي نظامي را در تصويرآفريني و خيال‌پردازي بيان نمايد. از ويژگي‌هاي تصاوير نظامي در خسرو و شيرين مي‌توان به تنوّع‌ طلبي و پرهيز از تكرار، بهره‌گيري از عناصر اشرافي، دقّت و ظرافت در تصويرآفريني، استفاده گسترده از رنگ‌ها و خلاقيّت و ابتكار اشاره‌كرد.