اصلاح سطح پليمرها با پلاسما

به‌طور كلي، مهندسي سطح پليمرها در علوم زيست‌شناسي، غشاها، سطوح خودپاك‌كن و ابزار الكترونيكي استفاده مي‌شود. تغيير در انرژي سطحي، توپوگرافي سطح و زيست‌سازگاري پليمر از جمله خواصي است كه مي‌توان آن‌ها را با اصلاح سطح به‌طور كنترل‌شده تغيير داد. براي انتخاب روش مناسب اصلاح سطح يك پليمر بايد سه عامل درنظر گرفته شود. اين عوامل عبارت‌اند از: ساختار شيميايي پليمر كه بيانگر نقاط ضعف و قوت آن است، خواص سطحي مدنظر و در آخر هندسه سطح كه مربوط به وجود يا عدم وجود تخلخل يا ناهم‌گوني‌هاي فيزيكي و شيميايي روي سطح پليمر است. روش‌هاي معمول شامل روش شيمي مرطوب، شعله، پلاسما، ليزر، تابش فرابنفش و پيوندزني است. اين پژوهش در راستاي بررسي اصلاح سطح پليمرها به كمك پلاسماست. همچنين، براي درك مناسبي از تجزيه و تحليل كمي و كيفي تغييرات خواص سطحي ماده، مشخصات عمومي (عمق نفوذ، بزرگ‌نمايي، حساسيت تجزيه و هزينه) روش‌هاي استفاده شده به‌اختصار مرور شده است. از مهم‌ترين روش‌هاي ارزيابي مقدار اصلاح سطح مي‌توان به تجزيه طيف‌سنجي زيرقرمز تبديل فوريه (FTIR)، ميكروسكوپي الكتروني پويشي (SEM)، ميكروسكوپي نيروي اتمي (AFM)، اندازه‌گيري زاويه تماس، طيف‌شناسي فوتوالكتروني پرتو ايكس (XPS)، طيف‌سنجي جرمي يون ثانويه (SIMS)، طيف‌شناسي الكتروني آگار (AES) و ميكروسكوپي تونل‌زني پيمايشي (STM) اشاره كرد.