بررسي سامانه‌هاي دارورساني بر پايه پليمرها در پيشگيري از بيماري ايدز

پيشرفت‌هاي فناوري در زمينه سامانه‌هاي نوين دارورساني پليمري، فرمول‌بندي‌هايي با رهايش طولاني‌مدت و امكان تجويز يك‌بار در ماه يا ‌زمان بيشتر را ايجاد كرده است. چنين فرمول‌بندي‌هايي ابزار بسيار خوبي براي بيماري‌هاي مزمن است، به‌ويژه هنگامي ‌كه عدم تن‌دهي به دارو ممكن است در پاسخ به درمان مؤثر باشد. سامانه‌هاي نوين دارورساني فرصتي را براي غلبه بر بسياري از چالش‌هاي مرتبط با درمان ايدز به‌كمك داروهاي ضدويروس‌پسگرد (ARV) و در نتيجه بهبود بيماران مبتلا به ايدز فراهم كرده است. در اين مقاله سامانه‌هاي پليمري مختلف رهايش داروهاي ARV براي دست‌يابي به سينتيك رهايش پايدار به‌طور جامع بررسي شده است. درباره قابليت سامانه‌ها و راه‌هاي مختلف تجويز داروي ARV، مانند تراپوستي، رهايش دهاني و مقعدي مطالعه شده است. خواص فيزيكي شيميايي، عملكرد درون‌تني و برون‌تني سامانه‌ها مانند رهايش پايدار از راه قرص‌ها، كاشتينه‌هاي سراميكي، نانوذرات پليمري، مخازن نانو، ليپوزوم‌ها، ميسل‌هاي پليمري، امولسيون‌ها، ميكروامولسيون‌ها، نانوپودرها و غيره به‌طور خلاصه آورده شده است. شناخت بيشتر سازوكار‌هاي پليمري كه موجب رهايش طولاني‌مدت داروهاي ARV مي‌شوند، توسعه اين راهبرد را براي دست‌يابي به مزاياي بالقوه آسان مي‌كند. اين بررسي قابليت سامانه‌هاي پليمري جديد رهايش دارو و مهاركننده‌هاي پليمري استفاده‌شده براي درمان مؤثر بيماران مبتلا به ايدز به‌كمك داروهاي ARV را در آينده نشان مي‌دهد.